aramızın deymeyini
istemirem.
-Yox, niye küsürem ki? Dediyim kimi, onu
qınamıram. Belke o doğrudan da senden özüne
qarşı diqqet, maraq gözleyir?-Sevil bunu
deyerken maraqla İsmayılın üzüne baxırdı.
-Men onunla maraqlanmıram. Çünki...
-Bilirem maraqlanmırsan, zarafat eleyirem.
Çünki onunla Kamran müellim maraqlanır.
-He, o da var, amma men...
-Bağışla, sencanı, bu defe marşrutum
doğrudan gelir.-bir gözü yolda olan Sevil
yaxınlaşan avtobusu görüb ayaqlandı.-Sözünü
yarımçıq qoyacam, amma men getmeliyem.
Helelik.
-Yaxşı, nece isteyirsen, helelik.-İsmayıl yene de
meyus olmuşdu. Tam da cesaretlenib Sevile nese
demek isteyirdi ki bu merdimezar marşurut
imkan vermemişdi.-Sen de lazım olanda
tapılma, lazımsız vaxtda o deqiqe bit.-deye
elleri cibinde, Sevilin arxasınca baxa-baxa
avtobusun qarasına deyinirdi. Noyabr ayı sonuncu ongünlüyünün dördüncü
günün yaşayırdı. Oturduğu yerde mürgüleyen Eli
qoluna kiminse toxunduğunu hiss eleyib
diksinerek sağa baxdı.
-Can ay yetim, bu gece de burada qalmısan?-
deye ona teref eyilen, başını bulayaraq
gülümseyen Yusif idi.-Dur get evine, daha biz
gelmişik.
-Saat neçedir?-yerinde gerneşerek esneyen Eli
narahat şekilde etrafına boylandı.
-Onun yarısı. Veziyyet necedir?
-Bele de. Gece yene de pisleşmişdi, hekimler
birteher düzletdiler.
-Bes anasıgil hanı?-deye bu vaxt Yusifle
birlikde gelen Kenan da dillendi.
-Onları men gönderdim. Yazıqlar üç-dörd
gündür ac-susuz, yuxusuz, xestexana
kolidorlarında helak oldular. Dedim siz gedin,
geceni men qalaram.
-Yaxşı elemisen. Bes bu yetimin qohum-eqrebası,
qonum-qonşusu yoxdur ki?
-Atası ölenden sonra ata qohumları ile ara
soyuyub. Dünen günorta bir dene bibisi zeng
elemişdi.
-Eşi, qohum-qardaşı neyleyirsen? Qohum-
qardaş biz.-deye Yusif Kenana baxdı.-Yaxın
dost uzaq qohumdan yaxşıdır.-sonra üzünü
yeniden Eliye tutub-Sen dur evine, biz
günortaya qeder buradayıq. Sonrası Allah
kerimdir.-dedi.
-Bes senin işin? Senin dersin?-deye Eli bir
Yusife, bir de

<< 1 ... 186 187 [188] 189 190 ... 410 >>