diger terefden de Sevili qısnayan
bu tanımadığı adamı qorxutmağa çalışırdı.
-Eşitdin meni? Üç gün vaxtın vat! Mence ağıllı
olsan, yaxşı olar. Meni tekerlerle oynamağa
mecburi eleme.-Xelil bunları deyib ellerini
Sevilden çekerek qaçaraq geldiyi istiqametde
geri qayıtmağa başladı. Göz yaşları berelmiş
gözlerinde donan ve heyecandan sinesi
köksünden çıxan Sevil ise onun arxasınca baxa-
baxa söykendiyi yerden yavaş-yavaş yere doğru
sürüşmeye başladı.
-Sevil, Sevil, yaxşısan?-Kamran tez yaxınlaşıb
ona doğru eyildi.-Kim idi o, senden ne
isteyirdi?
-O...o...oğru...oğru idi...-Sevil birteher özünü ele
alıb gözlerini sile-sile Kamrana baxdı.
-Yaxşı, dur ayağa, qorxma, getdi daha.-
Kamran onu sakitleşdirmeye, qolundan tutub
qaldırmağa başladı.
Oğlunun reanimasiyada yatdığı mertebeye
çatanda Esli xala dayandı, bir eli ile özünü
divara dayaq edib nefesini dererek içeri,
dehlize boylandı. Boş ve sessiz olan dehlizde heç
dünen onları eve gönderen Eli de görünmürdü.
Onun haradasa buralarda olduğunu düşünüb
dehlize girdi. Bu sessizlik ister-istemez onu
qorxutsa da ağlına pis şeyler getirmemeye
çalışıb oturacağa oturdu. Sessizlikden başqa onu
narahat eleyen hem de hiss elediyi qeyri-adi
boşluq idi. Sanki oğlu burada, indi qarşısında
oturduğu reanimasiya otağında deyildi. Bu
düşünce canına ürperti getirdi, diksinib qulağını
çekdi. Yeniden ayağa qalxıb o teref-bu terefe
boylanmağa başladı. Bu vaxt pillekenlerle
yuxarıdan aşağı düşen Yusif, Kenan ve Elini
görüb evvel üreklense de sonra duruxdu. Üçü de
bir yerde yuxarıda ne gezirdiler? Onu görmek
onsuzda rengleri qaçmış, düyünlü qaşları
altındakı gözlerini yere dikerek fikre dalmış
Yusifgili de duruxdurdu. Çaşqın şekilde bir-
birilerine baxıb yerlerinde vurnuxdular.
-Ha...ha...haradasınız a bala? Yuxarı niye
çıxmısınız?-Esli xala sual dolu baxışlarla bir-
bir onlara baxdı.
-Esli xala,-cesaretini toplayan Kenan özünü
ireli verib ona teref getdi,-siz gelin, oturun, yol
gelmisiniz.-deyib onu

<< 1 ... 192 193 [194] 195 196 ... 410 >>