Bes men kiminle danışırdım?
-Ayan deyildi o?
-Özüm ele dedim. Qorxdum ki telefonu alıb
ağzına geleni deyersen.
Ele bu vaxt Kenanın telefonu zeng çalmağa
başladı. Mehdi artıq reanimasiya otağına
aparılmış, Esli xala ise ağlaya-ağlaya
pencerenin qabağına çekilmişdi. Telefonu
cibinden çıxarıb ekrana baxan Kenan
sevinsinmi, teeccüblensinmi bilmedi. Çünki zeng
yönlendirme, Leylaya gelen gizli zeng idi.
Teeccüblü idi, amma aralarında olan son
mübahiseden sonra Leyla nehayet ki zengi ona
yönlendirmişdi. Evvelce zengi açıb bu namelum
telefon manyakına ağzına geleni demek istese
de sonra özünü ele alıb dayandı, zengi redd
eleyib telesik Leylanın nömresini axtarmağa
başladı. Ele bu vaxt Leylanın özünden zeng
geldi. Aradakı küsülülüye unudaraq güle-güle
zengi açdı:
-He, axır ki men deyene geldiniz, Leyla xanım?
-Kenan, Leyla deyil e, Natevandır.
-Natevan? Leylaya ne olub ki sen zeng elemisen?
-Qorxma, ele de qorxulu bir şey deyil. Biz
patoloji anatomiya bürosundayıq, morqda. İçeri
girdik, Leyla meyiti gören kimi özünden getdi.
Deyim ki birinci defedir, yox, hemişe geldiyimiz
yerdir. Bilmirem, birden-bire ona ne oldusa?
-Siz haradasınız indi?
-Ele oradayıq. Leyla buradakı otaqlardan
birindedir, uzanıb. Men qorxdum, bilmedim kime
zeng eleyim, ona göre seni yığdım.
-Yaxşı eledin, men indi gelirem.-telefonu
söndüren Kenan telaşla Eligile sarı getdi-
Uşaqlar, bağışlayın, men indi getmeliyem.
Leylanın biraz halı pisleşib, gedim, görüm,
necedir.
-Pis nese yoxdur? Biz de gelek?
-Yox, yox, ehtiyac yoxdur. Çalışıram günortaya
qayıdım.
-Get, get, narahat olma. Anası buradadır,
onsuzda.
Artıq yarım saat idi ki kursa çatmışdı, amma
Sevilin fikri hele de bayaq yaşadıqlarında idi.
Onsuzda son günlerde anasını itirmek qorxusu
onu ağuşuna almış, yuxularını qarabasmaya
çevirmişdi, indi de Xelilin yeniden ortaya
çıxması oyaqken ona qarabasmaların en
dehşetlisini yaşadacaqdı. İtire-itire geldiyi bu
heyatda yegane qazancı ressamlıq tehsili idi

<< 1 ... 194 195 [196] 197 198 ... 410 >>