çağırdılar.
-Balaca ağbajı seni çaysız qarşılayıb?-Kamran
astaca onun qulağına pıçıldadı.
-Yaxşı, sakit.
-Sevil, qız, sen menim emim arvadına niye çay
vermemisen? Sizde qonağı bele qarşılayırlar?-
Kamran üzünü Sevile tutub güle-güle tenqid
elemeye başladı.
Sevil ise tutulub astaça ayağa qalxdı, ellerini
bir-birine sıxa-sıxan ne deyeceyini,
neyleyeceyini bilmedi. Qarşısındakının İsmayılın
anası olduğunu öyrenmesi bir yana, diger
terefden de ona hörmetsizlik elediyini düşünüb
pis olmuşdu.
-Yaxşı, qızı sıxışdırma. Bura çayxana deyil ki,m
onun da işi bura gelenlere çay vermek olsun. Sen
ona fikir verme, qızım, işinde ol.-Dilare xala
Kamranı danlayıb Sevili sakitleşdirmeye
çalışırdı.
-Zarafat eleyirem, ay Sevil. Otur, işini gör.
Dilare ağbajı, bilirsen bu qız kimdir?-Kamran
ona göz eledi.-Senin çoxbilmiş oğlun var e,
İsmayıl, bunlar o vaxt bir sinifde oxuyublar.
Indi bele sakit-sakit büzüşmeyine baxma e,
eslinde çox çalışqan ve zirek qızdır. Düzdür, heç
bir qız menim Şebim kimi zirek ve gözel ola
bilmez, amma bu da özüne göre pis deyil.
-He, lap yaxşı.
-Şebi demişken, Sevil, Şebnem xanım otaqdadır?
Eşider em birden?-deye Kamran narahat
şekilde ona baxdı.
-Bayaq burada idi, sonra neye görese çıxdı.
-Eşitsin de, evvel-axır bilmeyecek? Daha sen de
neyi gözleyirsen?
-Yox e, bele qefil eşitmeyini istemerem axı.
Sonra sevincden üreyi-zadı geder.
Ele bu vaxt qapı açıldı ve növbeti içeri giren
bayaqdan haqqında danışılan Şebnem oldu.
Geyimi ve baxımlılığı ile çoxlarına hava atan bu
müdire xanım Dilare xalanı görcek balaca
uşaqlartek sevine-sevine onun qabağına geldi.
-A, Dilare xala? Xoş gelmisiniz. Ne yaxşı,
gelmisiniz?
-Xoş gördük, qızım. Necesen?
-Yaxşıyam, sizi gördüm, lap ela oldum. Gelin,
keçek menim otağıma, biraz söhbet eleyek.-
Dilare xalanın qoluna girib onu özü ile otağa
sarı aparmağa başlayan Şebnem üzünü Sevile
tutub-Seva, bize çay getir.-dedi.
-Yaxşı, Şebnem xanım.
Şebnemin saymazlığına yene pert olan Kamran
ise

<< 1 ... 196 197 [198] 199 200 ... 410 >>