elleri cibinden bir xeyli ora-bura vurnuxub
çöle çıxdı. Şebnem özü ile beraber darta-darta
otağa saldığı xeyali "qaynana"sı ile üz-üze
oturub şirin-şirin söhbet eleyirdi. Xoş-beş-on
beşden sonra Dilare xala yerini ona sarı
rahatlayıb astaca soruşdu:
-Bu senin teze resepşnın nece qızdır?
-Qızdır da,-evvel duruxub heç ne başa
düşmeyen Şebnem çiyinlerini çekib,-niye
soruşursunuz ki?-deye soruşdu.
-Ele-bele. Çox suyuşirin qızdır, xoşuma geldi,
soruşmaq istedim.
Deyesen Dilare xalanı gelme sebebi yavaş-yavaş
Şebneme aydın olurdu. Gözlerini azca qıyıb ele
azca da düşündükden sonra:
-Yaxşı qızdır,-deye heç ne olmamıştek
gülümsedi,-amma biraz tenbeldir.
-Tenbeldir?-Dilare xala narahat şekilde
qaşlarını çatarken Şebnem daha da üreklenib
sözüne davam eledi:
-He, mesel üçün, deyirem ki, Seva, bu sened
sabaha stolumun üstünde hazır olsun. O sened
iki günden tez menim elime keçmez. Özü de çox
lengdir. O bir işi görüb-qurtarana qeder adamın
üreyi çekilir. On deqiqelik işi tısbağa süretile bir
saata görecek. Baxın, içeri girende çay
tapşırdım da, elemi? Biz uje on deqiqedir ki
buradayıq, çay hanı? Özü de qetiyyen ünsiyyet
qurmağı bacarmaz. Resepşn dediyin elli-qollu,
dilli-dilaver olmalıdır. Bu, qarşısındakını
bezdirecek. Bir sual veren, peşman olub ikinci
defe sual vermez. Özü de her gün en azı on beş
deqiqe işe gecikmelidir. Ya dersden gec çıxacaq,
ya yolda probka olacaq, ya da aptekden
anasına derman alacaq. Behanesi mütleq var.-
Şebnem susub gözucu Dilare xalaya baxdı. O
meyus üz ifadesi alaraq gözlerini yere dikmişdi.
Öz-özüne bic-bic gülümseyen Şebnem dedikleri
ile de kifayetlenmeyib (guya) köks ötürerek-Bir
de ki xestedir.-deye son zerbeni de vurdu.
-Xestedir?-Dilare xala başını qaldırıb telaşla
ona baxdı.-Ne xestesidir?
-Ürek. Tez-tez ürekkeçmesi var. En cüzi bir
şeye heyecanlanıb özünden gedecek. Hemişe
üstünde derman gezdirir. Deyesen irsidir. Atası
da infaktdan ölübmüş. Yeni, bele birini men bir
gün de yanımda saxlamaram.

<< 1 ... 197 198 [199] 200 201 ... 410 >>