daha doğrusu, tesevvür eleye bilmeyib
özümden getdim. Çox şükür ki o deyilmiş.
-Biz ayrılmışıq, Leyla.
-Ne olsun, ayrılmısınız? Onu sevmirsen? Dalaşıb
ayrılmamısınız ki,m seve-seve ayrılmısınız da.
-Daha onu sevmirem, unutmuşam.-gözlerini
yere diken Kenan astaca dillendi.
-Doğrudan? Rengin ele demir, amma. Güzgü
verim, özüne baxırsan? İlk sevgiler unudulmur,
Kenan, heç vaxt unudulmur.
Otağa uzun bir sükut çökdü. Leyla gözlerini
pencereye dikib yeniden uzaqlara baxarken
Kenanın daxilinde yene de mübarize
başlamışdı. Leylaya qarşı hisleri, Eleddin,
vicdanı azmış kimi, indi de Zerife meselesi geri
qayıtmışdı. Bir anlıq ağlına bele bir sual geldi.
"Men Zerifeni doğrudan unutmuşam, ya onu
unutmaq üçün Leylaya vurulmuşam?" Tez de öz-
özünü inkar eleyib suallar içerisinde daha çox
qıvranmasın deye üzünü Leyla tutdu.
-Bu arada Natışın sayesinde gizli nömre de
açıldı.
-Doğrudan?-Leyla gözlerini pencereden çekib
maraqla ona baxdı.
-He, gözle,-deye Kenan elindeki telefondan
nömreni axtarmağa başladı,-bax, gör, bu
nömre sene tanış deyil?
-Yoox, sen nömreni mene ver, men
kontaktlarıma bir-bir baxım, görüm kimin
nömresidir.
-Sen özünü yorma, bu nömre birazdan polisin
elinde olacaq. Qoy onlar tapsınlar ve lazımi
cezanı da versinler. Dur, sen de geyin, evvel seni
eve ötürüm, sonra oradan da polise gedim.-
Kenan ayağa qalxa-qalxa dedi.
-Kenan.
-Yaxşı da, Leyla. Bilirem yene de ne
deyeceksen. Bu defe etiraz, dava istemirem.
-Etiraz elemirem, dava da elemirem. Ötür
bura,-Leyla onun qolundan çekib yeniden
oturtdu,-eksine, senden üzr istemek isteyirem.
Keçen defe sene çox pis davrandım. İnan ki o
gün heç bir işim düz getirmemişdi, men de
onların acığını senden çıxdım. Bağışla meni.
Sen mene kömek elini uzadırdın, men de seni it
kimi qapırdım. Amma bunlara baxmayaraq sen
yene de mene kömek eleyirsen. Çox sağol. Eger
bacarırsansa da meni bağışla.
-Men heç senden küse bilerem?-Leylanın
gözlerine baxaraq bunları deyen Kenan bir anda
özüne

<< 1 ... 200 201 [202] 203 204 ... 410 >>