qapıda qalan
pişikler kimi ne üstüme dırmaşırsan? Evvel
İsmayılın gözüne gir, sonra üreyine, sonra
evine, sonra da...
-Şebnem! Meni ne İsmayıl maraqlandırmır, ne
sen, ne de qeyrisi! Meni bu deqiqe birce anam
maraqlandırır. Bu ise onun üçün girmişdim,
onun üçün de çıxıram. O ki qaldı İsmayıla, onu
men yox, sen elde etmek isteyirsen deyesen.
Buyur, bu İsmayıl, bu da sen! Xeyrini göresen!-
Sevil bunları deyib qapını çırparaq otaqdan
çıxdı.
Leyla universitetde, pillekenin başında mesaj
yazıb çağırdığı Kenanı gözleyirdi. Çox keçmedi
ki Kenan pillekende göründü. Leylanı görer-
görmez yene üzüne xefif tebessüm qonmuşdu.
-Necesen?-deye gülümseyerek ona yaxınlaşdı.
-Yaxşı, sen necesen?
-Ela. Ne oldu, bir ders meni görmedin,
darıxdın?
-He, he, he, çox zarafatcılsan. Nömre meselesi
ne oldu, polisden bir xeber çıxmadı?
-Yy..yoox, hele polise getmemişem.-Kenan
dodağını gemire-gemire narahat şekilde
yerinde vurnuxdu.
-Bes dünene gedecem demişdin? Düzünü de,
nömreni polise vermisen?
-He, vermişem. Sene niye yalan danışım ki?
Prosto dünen de Mixaylonun yanında idim deye
gede bilmedim.
-Sen yaxşısı budur, nömreni mene ver, men
özüm gedim polise.
-Leyla, sen mene ınanmırsan? Bu işi boynuma
götürmüşemse, özüm de hell eleyecem.
-Yaxşı, ne deyirem, ele olsun.
Kenan cibinin titrediyini hiss eleyib:
-Ne ise, men gedim, helelik.-deyerek
pillekenleri düşmeye başladı. Zeng hemin gizli,
daha doğrusu, artıq aşkar olan nömreden idi.
Öz-özüne kinaye ile gülümsünüb zengi açdı.-
Axır ki cesarete gelib özünü aşkar elemeye qerar
verdin de. Bax, bu axırıncı defedir. Bu defe de
mene nömre gelmeye cehd elesen, birbaşa polise
gedecem. He, yaxşı, bilirem, oranı tanıyıram.
Yarım saata orada olacam, hünerin var,
gelme.-zengi sonlandırıb qerarlı addımlarla
pillekenleri düşmeye davam eledi. Foyeye çatıb
qapıya doğru irelileyirdi ki qarşıdan gelen ve
onun kimi qabağına baxmadan geden Nicatla
çiyin-çiyine toqquşdu. Geri atılıb onu görcek-
Bağışla, qabağıma

<< 1 ... 205 206 [207] 208 209 ... 410 >>