burub
meyuş şekilde ona baxırdı. Amma hesret dolu bu
baxışma çox da uzun çekmedi. Eks tereflerden
buraxılmış iki maqnit kimi bir-birilerine
yapışdılar. Sevinc başını Yusifin sinesine sıxıb
için-için ağlayarken Yusif de onu berk-berk
qucaqlayıb saçlarının qoxusunu içine çekirdi.
Artıq onlardan bir qeder aralanan Ayanla Eli
ise sevincek sol ellerini toqquşdurdular.
-Alındı.
-Aferin bize.-güle-güle Ayanı elini tutan Eli
sonra nese xatırlamıştek-Gören olar.-deyib
onun elini buraxdı.
Sevincle Yusif ise artıq bir-birilerinden aralanıb
söhbete başlamışdılar. Yusif her iki elile onun
gözlerini silir:
-Bağışla meni, sevgilim, heyat dostum, men
senin atana qarşı bele hörmetsizlik elememeli
idim. Sonradan başa düşdüm ki men bu
hörmetsizliyi sene qarşı elemişem.-deyirdi.
-Yox, yox, men seni başa düşürem, kim olsa
özüne qarşı bele laqeydliyi, sertliyi qebul elemez.
Sene inanmadığı dediyim üçün sen meni bağışla.
Sen menim bir parçamsan, men sene nece
inanmaya bilerem?
-Sevinc, Sevinc, men üç gündür yaşamıram, üç
gündür cansız beden gezdirirem.
-Meni demirsen? Bax, ağlamaqdan gözlerim ne
güne qalıb?
-Bir de ağlamayacaqsan, eşitdin? Bir bir de
ayrılmayacayıq.
-Bes evdekiler? Axı nişan atılıb.
-Senin üçün demir parçası daha vacibdir, yoxsa
hislerin? Evdekiler bizi başa düşerler, esas odur,
biz bir-birimizi buraxmayaq.
Onlar dan bir xeyli aralanan Eli ile Ayan ise
geze-geze parkın çıxışına çatmışdılar. Ayan
tez-tez arxaya baxır, memnun halda:
-Ne yaxşı, onları barışdıra bildik, ele bil
çiyinlerimden ağır yük götürüldü.-deyirdi.
-Ele menim de.-onun kimi arxaya baxan Eli
sonra ona sarı baxıb-Sen necesen?-deye
soruşdu.
-Menem de, yaxşıyam. Ev-iş, iş-ev.
Bu vaxt qarşıdan gelen bir qız Elini tanımıştek
güle-güle:
-Salam Eli, necesiniz?-deye onu salamladı.
-Salam, yaxşıyam, sağolun.-Eli de onu
tanımışdı.
-Size nece minnetdaram, tesevvür eleye
bilmezsiniz. Yaxşı ki o yağışlı günden yolda
sizinle toqquşub kompüteri sizin

<< 1 ... 215 216 [217] 218 219 ... 410 >>