ya mene
Sevili alacaqsınız, ya da heç kimle
evlenmeyecem, deyib dayanıb. Yoxsa biz bura...-
Valide xala da kinaye ile gah dilde, gah da
dilucu dillendi.
Ters-ters arvadına baxan Kazım emi üzünü
yeniden bacısına tutdu.
-Sen Xelile göre narahat olma, biraz delisovdur,
dikbaşdır, amma Sevili çox isteyir, onu incitmez.
Bir de ki Sevil de özgesi deyil ki, öz qızımızdır,
onu başımızın üstünde saxlayacayıq. Gözün
arxada qalmasın, Sevdanı da yerleşdireceyik.
-Siz indiden meni diri-diri qebre qoyursunuz
ki.-deye Xalide xala kinaye ile gülümsündü.
Qardaşının danışdığı nağıllara inanmırdı,
çünki Xelili tanıyırdı. Çünki onun bele ölüm
yatağına düşmesinin birbaşa sebebkarı ele Xelil
idi. Nişanlı vaxtı Xelil Sevile esebileşib onu
vurmaq isteyende özünü qızının qabağına
vermiş, neticede yumruq onu tutmuşdu. Zaman
keçdikce ise yumruq yeri zeherli şişe çevrilmişdi.
Lakin bunu özünden başqa heç kim bilmirdi.
İndi kim zemanet vere bilerdi ki Sevil de eyni
şeyleri yaşamayacaq? Amma diğer terefden de
çaresiz idi. O gözlerini yumandan sonra qızları
kimin ümidine qalacaqdı? Ya ele, ya da bele,
Xelil mütleq onların gününü qara eleyecekdi.
Buna göre de razılaşmaqdan başqa çaresi yox
idi.
On beş deqiqeden sonra Ismayılgil artıq Sevilgilin
mehellelerine çatmışdılar. Maşını evlerine yaxın
yerde saxlayan İsmayıl maşından düşerken
Emre de onun kimi düşe-düşe:
-Nereye?-deye soruşdu.
-Bilmirem.-İsmayıl esebi ve çaresiz şekilde
sağa-sola boylanaraq sonra qerarlı addımlarla
Sevilgilin evlerine sarı getmeye başladı. Gelib
onların evlerine dönen döngeye çatanda ayaq
saxlayıb gözlerini qıyaraq diqqetle ireli baxdı.
-Ee, neden durduk?-onun arxasınca gelen
Emre maraqla soruşdu.
-Suss-deye barmağını dodaqlarının üstüne
sıxan Ismayıl ona irelini, Sevilgilin qapısını
taqqıldadan qaraltını gösterdi.
-O kim?-Emre de gözlerini qıyıb pıçıltı ile
soruşdu.
-Xelil.
-O hayvan herif bumu?
-Hmm, amma ne olar, sus!
-Tamam, yaxşı, susdum.
Bu vaxt qapı açıldı ve qapıda

<< 1 ... 219 220 [221] 222 223 ... 410 >>