heyete girerken Ramin de atasına maşını
içeri salmaqda kömek eleyirdi. Ayan anası ile
görüşüb yuxarı qalxdı. Ramin de qapıları
bağlayıb onun arxasınca qalxdı. Dilşad xala ise
hele de esebi üz ifadesi ile çardaqda
oturmuşdu. Onu bele gören Akif emi:
-Ne olub, ay arvad? Dağları duman alıb yene
de?-deye güle-güle onun yanına geldi.
-Men senin uşaqlarının öhdesinden gele
bilmirem, Akif. Böyüyübler daha, here özü üçün
ağa olub.
-Ne olub yene de?
-Qızın yanında axır vaxtlar bir oğlan peyda
olub, Xırdalanda çoxları onları bir yerde görüb.
İndi oğluna deyirem hara baxırsan, deyir, men
onlara icaze vermişem.
-Başa düşmedim, kimdir ki bu oğlan?-Akif emi
qaşlarını çatdı.
-Meleykenin oğlu. Ayanın bıçaqlanmasına sebeb
olan oğlan var idi e, Eli, o yene de peyda olub.
-He, Kamilin oğlu. Pis oğlan deyil ki.
-Sen de, Akif?-Dilşad xala ilan vurmuştek dik
atıldı.-Daha sene sözüm yoxdur! Sen de bele
deyenden sonra men uşaqlarından ne gözleyim?
-Men pis oğlan deyil, dedim, bu deqiqe qızımı
ona verirem, demedim. Hele bir qapımı döysün.
-Döymeyecek, men ne qeder ki sağam, onun
elçisi menim qapımı döymeyecek.!Aç, qulağını
eşit!
-Dilşad, sakit ol, otur bura.-Akif emi esebi
şekilde ayağa qalxan arvadının qolundan tutub
oturtmaq istedi.-Sen bir qızını da fikirleş, gör
onun fikri nedir, sonra danış da.
-Menim qızımın ağlı bir qarış havadadır, bunu
menden başqa heç kim görmür. Burada deyibler
e, yanan da ana, yaman da ana.-lakin Dilşad
xala oturmayıb eyni eseble danışa-danışa
çardaqdan çıxıb eve sarı getdi.Evdekilerden özüne bir destek olmadığını gören
Dilşad xalanın gözüne gece yuxu getmemiş, ayıq
qaldığı müddetde ise seher gedib Eli ile
danışmağa qerar vermişdi. O hele de Elinin beş
il evvel olduğu kimi ondan çekinib qızından
uzaqlaşacağını düşünürdü. Seher açılmışdı.
Payızla qışın astanası olan noyabr ayı özünün
son günlerini yaşayırdı. Gün yenice yarı
olmuşdu. Qerarından heç kime behs etmeyen
Dilşad xala işden icaze alaraq evveller

<< 1 ... 224 225 [226] 227 228 ... 410 >>