qeder
tünd olsa öz qabını sındırar. Bax Eli, sene
axırıncı defe xeberdarlıq eleyirem. Yaxşı-yaxşı
fikirleş ve qızımdan uzaqlaş, eger sinene
döydüyün kimi onu heqiqeten de sevirsense.-
Dilşad xala bunları deyib pillekenleri düşerek
ondan uzaqlaşmağa başladı. Eli ise onun
arxasınca baxır, dedikleri ile razılaşmaq
istemese de şeytan yavaş-yavaş ağlını çelir, onu
sözlerinde heqiqet axtarmağa başlayırdı.
-Qaynana budur? Vay, vay, vay, yaman şeydir
ha.-bu vaxt arxadan gelen sese diksindi. Arxaya
baxanda qapının arasında dayanıb bir ona, bir
de Dilşad xalanın arxasınca Nahidi görüb:
-Sen bize qulaq asırdın?-deye hirsini ona
tökdü.
-Allah quru iftiradan qorusun. Qulaq asmağa ne
ehtiyac var, qaynananın sesi içeriye qeder
gelirdi. Bu haradasa nazirlikde zadda işlemir?
-Yox e, ne nazirlik, poliklinikada işleyir.-Eli
bunu deye-deye onu kenara çekib içeri keçdi.
-Pah atonnan. Poliklinika hekimi de nazir kimi
danışır.-Nahid maraqla dodaqlarını büzdü.
-Sene de tema lazımdır, çürüdesen. Gel içeri,
işimiz-gücümüz var.
-Sen niye mal-mal onun üzüne baxırdın?
Cavabını vere bilmirdin?-Nahid qapını örtüb
içeri keçdi.
-Men onun cavabını verseydim, sevdiyim insana
hörmetsizlik elemiş olardım. Bir de biz onunla
ayrı-ayrı dillerde danışırıq, ona göre de ona
söz demeyin menası yoxdur.
Elinin dedikleri qarşısında bir söz tapa bilmeyen
Nahid dodaqlarını büzüb başını yellemekle
kifayetlendi.
Coşqun Züleyxanı mektebe ötürür, Züleyxa ise
yolboyu xeyallarından danışırdı.
-Uşaqlıqdan beri tek isteyim müellime olub
kendimizde ders demek olub. Çünki özüm de
orada oxumuşam, qışda soyuğunu, rütubetini
görmüşem. Dağ kendi idi, rayondan, ya da
şeherden gelen müellimler de bir ilden artıq tab
getire bilmirdiler. Ona göre de valideynler çox
vaxt uşaqlarını, xüsusen de qızları oxumurdular.
Ele indi de eledir. Bizim nesilde de tek oxuyan
menem, ona göre de mene Aristotel kimi
baxırlar.
-Aristotel? O kimdir?-deye yolboyu çırtlayan
Coşqun maraqla ona

<< 1 ... 226 227 [228] 229 230 ... 410 >>