Kenan onu
görmemişdi.-Axşam eve gedende vzv atacam,
skaypla danışarıq. Bilirem, indi orada gecedir.
Sen indi yat, men sizde sehere yaxın olanda
sene zeng eleyerem. Mesele bele vacib olmasa idi,
seni bu vaxt narahat elemezdim. Aha, yaxşı,
gece, yeni seher danışarıq. Oldu, helelik.-
telefonu söndüren Kenan öz-özüne danışmağa
başladı.-Off, ay çıraq, men sene nece izah
eleyecem, ne deyecem?
Divarın o üzünde ise Leyla eşitdiklerini başa
düşmeye, mena vermeye çalışırdı.
-Yeni, Kenanın vacib dediyi mesele...yeni, keçen
defe dediyi sözü Eleddine göre inkar elemişdi?
Azerbaycanda yaşamaq, bunun üçün de ictimai
emekle meşğul olmaq icazesi alan Emre özüne iş
tapmış, indi de evlenmek sevdasına düşmüşdü.
Ailesinin Elazığda onu mecburen qonşu qızı ile
evlendirmek meselesine göre Bakıya qaçdıqdan
sonra bir de heç vaxt evlenmeyeceyine dair
özüne söz verse de getdikce bu sosial
mecburiyyet özü onu özüne çekir, yaşıdları kimi
sevmek, aile qurmaq isteyirdi. Buna göre hetta
dünen zarafatla İsmayıldan soruşduğu Sevilin
"ablası"na baxmaq üçün onların mehellerine
qeder gelmişdi. Lakin onu harada, nece
göreceyini, nece tanıyacağını bele bilmirdi.
Dünen İsmayılla geldiyi döngeye qeder gelib
elleri belinde qerarsız şekilde gah Sevilgilin
qapılarına, gah da sağa-sola boylanırdı. Bu
arada Sevil bacısı ile gözellik salonundan
qayıdırdı. Sevda bacısının teze kesilmiş
saçlarını oynada-oynada deyirdi:
-Bacı qurban, saçlarını kesdirdik, amma men
bazar günü bu nişanın olmasını istemirem.
Gördün, heç mama da razı deyil, dayıgile yox
dedi. Sense direşmisen ki bu nişan olacaq. Belke
bir de düşünesen?
-Düşünmeli heç ne yoxdur, bacı. Men anamı da,
İsmayılı da düşünüb qerar vermişem. Qismetden
qaçmaqla deyil, menimkisi onsuzda Xelille
yazılıb.
Onlar danışa-danışa merkezi yolu dönüb
mehellelerine girdiler. Sevil fikirli-fikirli
gözlerini yere dikerken Sevda:
-O kimdir? Bizim mehlenin başında niye
dayanıb?-deye ona irelini gösterdi.
-Bıy, bu Emredir

<< 1 ... 229 230 [231] 232 233 ... 410 >>