seni.-Bahar müellime de onu qucaqlayıb
güle-güle dillendi.
Özleri barışsalar da aileleri arasındakı
küsülülük hele de bitmeyen Yusifle Sevinc
özlerini saldıqları bu çıxılmaz veziyyetden çıxış
yolu axtarır, gizli-gizli görüşür, danışırdılar.
Arxasınca atasının getdiyini bildiyi üçün Yusif
bu gün Sevinci işden götürmeye de gede
bilmemişdi. İşden çıxıb binalarına qeder gelmiş,
lakin blokun qabağına çatanda eve çıxa bilmeyib
heyetde, oturacaqda oturmuşdu. Birden ondan
beş-altı addım aralıdan gelen ayaq seslerine
başını qaldırdı. Sevinci görcek sevincek iç çekib
ayağa qalxdı.
-Sevgilim?-deyerek ona teref gelmek isteyirdi ki
Sevinc tekidle başını bulayaraq ona göz-qaş
eleyib arxanı işare eledi.-Ne olub, ne var ki
orada?-Yusif heç ne başa düşmeden teeccüble
arxaya baxdı.
-Atam oradadır, Natiq dayı ile söhbet eleyir.
Bizi bir yerde görmesin, ne olar, problem olacaq.
-Günümüze bax e, öz halalca nişanlımla da
qorxa-qorxa danışıram. Sevinc, bu ne qeder
davam eleyecek?
-Hirsleri keçenedek. Qurban olum, ne olar,
indilik heç ne bilmesinler.
-Men sensiz çox darıxıram axı.-Yusif meyus
şekilde boynunu burub onun elini tutmaq üçün
elini uzatdı.
-Ele men de. Yusif, yaxşı, gören olacaq.
-Sevinc, sen neyleyirsen orada?!-bu vaxt
arxadan gelen sese ikisi de diksinib qorxa-qorxa
arxaya baxdılar. Malik emi esebi şekilde
gözlerini bereldib onlara sarı gelirdi. Sevinc
qorxudan telaşlanıb gah atasına, gah da Yusife
baxarken Yusif de özünü qabağa verib Sevincin
qabağına keçdi.-Ade, Yusif, sen ne gezirsen
menim qızımın yanında?
-Malik emi,...biz...men...-Yusif Sevinci
qorumağa çalışsa da eslinde özünün qorunmağa
ehtiyacı var idi.
-Ne danışırsan e sen?! Qızımı menden
qoruyursan? Sevinc, gel bura!-Malik emi
yaxınlaşıb qızının qolundan tutaraq sert şekilde
özüne sarı çekdi. Qabağına qatıb özü ile beraber
aparmaq isteyirdi ki Yusif celd ireli atılıb
Sevincin diger qolundan tutdu.
-Malik emi, Sevinci menden ayırmayın, men
onsuz yaşaya bilmerem. Bir

<< 1 ... 233 234 [235] 236 237 ... 410 >>