soruşdu.
-Heeç, ele-bele.
-Bacı meselesine göre.
-Yox, ay Xeyal.-Xatire gözlerini qaldırıb yüngül
tebessümle başını buladı.-Esas uşağı dünyaya
getirmek deyil ki, ona düzgün terbiye verib
cemiyyete hazırlamaqdır. İndiki dövrde ise uşaq
böyütmek çox çetindir. Lap ne qeder terbiyeli,
düzgün yetişdirsen de mühit onu mütleq
korlayır.
-Ne olub sene, yaman qayğılı danışısan?
Mektebde nese olub?
-He, sinfimden iki uşaq pis mühite düşüb, sonu
olmayan bir yoldadırlar ve men onlara kömek
eleye bilmirem. Neçe defe danışmaq istemişem,
amma yaxın buraxmayıblar. Nigara da demişem,
heç onu da yaxın buraxmırlar. Bilmirem,
neyleyim.
-Bu zibil camaatın axılına çıxacaq da.-Xeyal
dişini damağına sıxıb elini yüngülce masaya
vurdu.-Aileleline demisen?
-Birinin ailesi kasıbdır, ata-ana bütün günü
orada-burada zülmle-eziyyetle işleyir, nezaret
eleye bilmirler, o biri de ki eksine, aile
imkanlıdır, uşağı başıboş buraxıblar. Axırı da
bele. Oqtay müellim de bir-iki defe onları
yanına çağırıb, danlayıb, polis çağıracam,
mektebden atdıracam deye qorxudub, amma heç
veclerine de deyil.
-Olmaz da, bu deqiqe onlalın ağıllalı başlalında
deyil. Bizim dövlümüzde o zibilin adı gelende
qulaqlalımızı tutub qaçıdıq, adını dilimize
almağa qolxuduq. İndi, qlip kimi yayılıb, adi bi
hal alıb, ele bil ki ele bele de olmalıdı. En pisi
de ki uje mekteblele de ayaq açmağıdı.
Araya çöken bir neçe saniyelik sükut Xatire
dalğın şekilde Xeyala baxıb nese demek
isteyirmiş kimi:
-Xeyal.-deye onu seslemesile pozuldu.
-He?
-Heç ne, heç ne.-lakin Xatire son anda
fikrinden dönüb gözlerini qaçırdı.
-Bililem axı, heç ne deyil. Ne soluşmaq
isteyisense soluş.
-Bilirsen, eslinde bir şey eşitmişem,-Xatire
çekine-çekine ona baxdı,-amma inanmıram. Ya
da heç ne, qalsın...
-Olmadı ki. Nese deyeceksense de. Bax, meni de
malaq bülüdü.
-Rafiq haqqında bir şey eşitmişem, amma
vallah eşitdiyim an onu deyen adamın ağzında
vurdum ki ele şey ola bilmez.
-Düz eşitmisen.-Xeyal köks ötürüb

<< 1 ... 240 241 [242] 243 244 ... 410 >>