yox, sen oğlansan, inanmıram sene bele
tesir elesin.
-Seni bele görmek mene besdir de, saydıqlarına
ne ehtiyac var?
-Faiq gede bilersen? Qonum-qonşunun diline
düşeceyik.
-Baş üste. Amma sen de özünü çox incitme.
Onlar belece danışırdılar ki İsmayılın maşını
mehellenin başında göründü.
-A, Sevda değilmi o? Peki, yanındakı kim?-
deye Emre ireli oturub gözlerini qıyaraq
baxmağa başladı.
-Ne bilim, qonşudur da, yeqin.
-Pek öğle komşu gibi durmuyor ama.
-Tüh, tüh, görürsenmi, bacanaq olacaqdıq,
alınmadı. Qızın iki adaxlısı varmış.
-Dalga geçme, lan. Hem adaxlı ne öğle?
-Bizde el arasında sevgiliye adaxlı deyirler. Ne
hiss eleyirsen, qısqanclıq var?
-Sanki oldu biraz.
Maşın artıq Sevilgilin qapısına çatmışdı.
İsmayılı gören Sevda narahat halda yerinde
vurnuxur, gah ona, gah da mehellenin başına
boylanırdı.
-Bunlar kimdir, size gelib?-deye Faiq qaşlarını
çatıb soruşdu.
-Hee...yyoox...
-Kimsen qardaşım, kim lazımdır?-Faiq eyni üz
ifadesile ile maşından düşüb onlara yaxınlaşan
Ismayıla baxdı.
-İsmayıl, Sevil evde yoxdur, getsen yaxşı olar.-
deye Sevda yeniden dillendi.
-Men Sevili görmeye gelmemişem ki, men Xalide
xalanı görmeye gelmişem. İçeri icaze var?
-Xalide xalanı görmeye gelmisense keç, amma
ondan başqa heç kimi görme.-Faiq razı şekilde
elini onun çiynine vurdu.
İsmayıl başı ile razılıq eleyib içeri girerken
Sevda da narazı baxışlarla Faiqe baxırdı.
Sonra:
-Faiq, senden bir xahişim var, ne olar, bu
gördüklerin haqqında heç kime heç ne deme.
Eger menim pis olmağımı istemirsense, bu
gördüklerini unut.-deye ona yalvarmağa
başladı.
-Yaxşı, narahat olma. Bu çox da qebul elediyim
bir hal deyil, amma senin xetrine susaram.
Sevda Faiqi yola salıb qapını örtdü. Bayaqdan
meyus halda ona ve ve Faiqe baxan Emre ise
artıq sükan arxasına keçib maşının üzünü yola
dönderib uzaqlaşmaqda idi. İçeride ise İsmayıl
heyete boylana-boylana:
-Sevil yoxdur, demişdin?-deye soruşdu.
-He, Bahar müellimegildedir. Sen niye gelmisen?
-Bayaq

<< 1 ... 247 248 [249] 250 251 ... 410 >>