uğradığını şaşırmışdı."
-Sevil, ne olub axı, niye bele eleyirsen?
-Çünki bele lazımdır. Çünki men seni evimde
görmek istemirem.-Sevilin sesi mehelleni başına
almışdı.
Artıq sebrinin son damlası barmağı daşıran
İsmayıl bir göz qırpımında onu qollarından
tutub darvazaya sıxdı.
-Sevil! Besdir! Az oyna qabağımda! Sene bele
heyasızlıq yaraşmır. Özüne gel biraz. Yox eger
deyirsense ki, başqa çarem, seçimim yoxdur,
yanılırsan. Bax etrafına, yaxşı bax, sence, sen
mecbur edildiyin heyata layiqsen?! Eger yaxşı
baxsan, başqa seçimlerinin olduğunu da
görersen.Baxsan eger.-bayaqdan esib-kükreyen
Sevil gözlerini ona zilleyib gah berkden, gah da
astadan danışan İsmayılın baxışları altında
gözlerini qaçırırdı. Aradakı mesafe o qeder az
idi ki, danışdıqca onun nefesi üzüne toxunur,
bu da Sevilin ürek döyüntülerini artırırdı.
İsmayıl ise susub bir neçe saniye qollarının
arasında pisi kimi büzüşen bu melek sıraya
baxdı. Sonra koş ötürüb daha sakit sesle-Ağıllı
ol, ağır ol.-deyib qapını açaraq çöle çıxdı.
Heyecandan el-ayağı tutmayan Sevil olduğu
yerden üzüaşağı sürüşerek ağlamağa başladı.
Bayaqdan onları izleyen Sevda ise bacısını bele
görüb celd yanına gelib onu sakitleşdirmeye
çalışdı.Akif emi qızından evvel baş çekeceyi bir neçe yer
olduğu üçün bu gün daha tez gelmişdi. Evvelce
maşını Xeyalın işlediyi mektebin qabağına
sürerek onu gözlemeye başladı. Çox keçmedi ki,
Xeyal mektebin çöl qapısında göründü. Akif emi
yavaş-yavaş maşından düşüb ona
yaxınlaşmaqda olan Xeyala elle işare eledi. Onu
gören Xeyal ise üzünde xoş bir tebessüm:
-Akif emi, xoş gelmisiniz. Siz ne yaxşı burada?-
deye ona yaxınlaş mağa başladı.
-Xoş gördük, oğlum. Eger vaxtın varsa, seninle
bir mesele haqqında danışmaq isteyirem.
-Elbette, buyulun.
-Otur, yolda danışarıq.-deye Akif emi ona
maşını işare eleyib özü de sükan arxasına
eyleşdi. Xeyal da keçib diger terefde oturdu.
Akif emi maşını dönderib esas yola çıxana qeder
xoşbeş-on beş edib sonra esas meseleye

<< 1 ... 250 251 [252] 253 254 ... 410 >>