yeyin
addımlarla yola teref getmeye başladı. Bunun
ne ile neticeleneceyini bilmirdi, amma bu işi heç
kimin xeberi olmadan hell etmeli idi. Amma
tesevvürüne bele getirmezdi ki, onun bu gizli
işinden artıq bir neferin xeberi var. Ayanı
soruşmaq üçün onların binasına qeder gelen Eli
bayaqdan yerinde mıxlanmış halda eşitdiklerine
bir mena vermeye çalışırdı. Ayan qaçırılmışdı ve
Xatirenin de bundan xeberi var idi. Bir anlıq
özünü ona çatdırıb ne olduğunu soruşmaq istese
de sonra en yaxşısının onu izlemek olduğunu
düşünüb addım-addım onun arxasınca getmeye
başladı. Bir xeyli getmişdi ki, Xatire boş küçede
onunla beraber addımlayan ayaq seslerine
arxaya çevrildi. Eli celd özünü maşınların
arxasına verib eyildi. Amma bele olmazdı. Bu
gedişle Xatire evvel-axır onun ferqine
varacaqdı. Ona göre de geri qayıdıb daha
kesdirme küçelerle yola davam elemelidir idi.
Onsuzda Xatire dayanacağa qeder piyada
getmeli idi. Ondan evvel özünü dayanacağa
yetirib marşuruta minmeli idi. Binanın
heyetinden çıxandan sonra dabanına tüpürüb
var gücü ile qaçmağa başladı. Yolboyu
qarşılaşdığı adamlar ona qeribe-qeribe
baxırdılar. Artıq iki deqiqe sonra özünü
texnikumun qabağına çatdırmışdı. Aralıqdan
yola süretle çıxdığından sağa-sola baxmamış ve
sol istiqametden gelen maşına çırpılaraq yere
yıxılmışdı.
-Ay Allah, bu ne idi?-maşından düşen Ismayıl
idi ve o telaşla yerde ikiqat olan Eliye
yaxınlaşdı.-Eli!-eyilib onu görcek daha da
telaşlandı.-Bağışla, seni görmedim, ele süretle
çıxdın ki. Yaxşısan?
Bir anlıq özünü itiren Eli ise şüursuz nezerlerle
gah ona, gah da maşına baxa-baxa dikeldi.
Sonra ağlına ne geldise celd ayağa qalxıb
maşına sarı getdi. Sükan arxasına keçib maşını
işe sala-sala:
-Bağışla.-deyib süretle ondan uzaqlaşdı.
-Eli! Hara gedirsen?! Eli! Bunun adı
oğurluqdur! Aye, heç olmasa telefonumu
götürerdim!-Ismayıl ise onu arxasınca deli kimi
qışqıra qalmışdı.
Eli yanılmamışdı. Xatire dayancaqda idi.
Maşını onun göre bilmeyeceyi yerde

<< 1 ... 255 256 [257] 258 259 ... 410 >>