saxlayıb
onunla birlikde avtobusu gözlemeye başladı.
Elinin hereketinden nir şey anlamayan Ismayıl
ise esebi ve meyus halda ayaqlarını sürüye-
sürüye yoluna davam eleyirdi ki, qarşıdan gelen
iki tanış simanı gördü. Bunlar Yusifle Sevinc
idiler ve Yusif onu görcek maraqla:
-Bıy, smaylik? Sen xeyir ola bu vaxtı burada,
özü de on bir nömre ile? Atın hanı?-deye
soruşdu.
-Desem inanmayacaqsınız, amma Eli maşınımı
qaçırıb.
-Ne?!-deye Yusifle Sevinc teeccüble bir-
birilerine baxdılar.-Nece yeni Eli maşını
qaçırıb?
-Yolla gedirdim, texnikumun qabağına
çataçatda aralıqdan biri gülle kimi qabağıma
atıldı. Tez tormozu çekib maşını saxladım.
Düşüb yaxınlaşdım ki, Eli. Aye, ne olub,
yaxşısan, dememiş ayağa durub maşına minib
uzaqlaşmağı bir oldu. Hele de başa düşmürem
niye bele elediyini.
-Yusif, vallah, Ayana nese olub, gördün Eli
neyleyib?-Sevinc telaşla ağlamsınaraq ona
baxdı.
-Ne olub ki Ayana?
-Yaxşı da Sevinc, o deqiqe hadiseleri bir-birine
bağlama.-Sevinci sakitleşdiren Yusif sonra
üzünü Ismayıla tutdu.
-Ayan itib, yeni bayaqdan zeng eleyirik,
telefonu götürmür. Indi de sen Eliden
danışdın, bu daha da telaşlandı. Eli hansı
istiqamete getdi?
-Men dörd yolda idim, maşını dönderib
üzüyuxarı getdi.
-He de, mütleq Ayan xestexanadadır, o da o
istiqamete gedib. Yusif, qurban olum, biz de
gedek.-deye Sevinc yalvarmağa başladı.
Sevincin tekidile bir qeder düşünmeli olan
Yusifgil sonra xestexanaya getmeyi qerara
aldılar.
Xumarlana-xumarlana gözlerini açan Ayan
evvelce şüursuz nezerlerle tavana baxdı.
Başında küt ağrı, burnunda yanğı hiss eleyirdi.
Yavaş-yavaş daha oyaq ve telaşlı nezerlerle
otağı gözden keçirmeye başladı. Yad çarpayı,
yad eşyalar, yad tavan.
-Men haradayam?!-deye o anın heyecanı ile
yerinden dik atılıb etrafa boylandı.-Men niye
buradayam? Bura haradır? Mene ne olub?-
telaşla etrafa boylana-boylana öz suallarına
cavab axtarmağa başladı. Ağlamsınaraq
burnunu çekende hiss etdiyi keskin qoxu ona son
hiss etdiyi

<< 1 ... 256 257 [258] 259 260 ... 410 >>