qoxunu xatırlatdı. Bu mektebin çöl
qapısında bir göz qırpımında arxadan olan
sarılan kimsenin burnuna sıxdığı qoxu idi.
Nece yeni, qaçırılmışdı? Bes kim? Birden ağlına
dünen Eli ile danışdıqları geldi.
"-Sen menim razılığım olmadan atamla niye
danışmışam. Men sene hele cavabımı
dememişem. Belke yox deyecem?
-Belkeni ekibler bitmeyib, Ayan xanım.
Kenardan gören olacaq, adıma söz çıxacaq deye
qorxurdun. Men de atanla danışdım ki, hem bu
sözlere aldanmasın, hem de niyyetimin ciddi
olduğunu bilsin. Bir de ki, men senin yerine
olsaydım, bu qeder naz elemezdim.
-Niye?
-Ne bilim, menem de sağım-solum belli olmaz.
Bir de gördün, beynim çöndü, seni götürüb
qaçırdım.
-Zarafat eleyirsen? Yoox, sen bele şey
elemezsen.
-Bir defe elememişem. Hazır qaçırmaq
demişken, maşın da var, görüm cibimde el
desmalından zaddan ne var?
-Eli, besdir de şitleşme. Bax, ele qışqıraram,
sesime bütün mehle yığılar.
-Caan, sen doğrudan inandın? Gözelim, men
zarafat eleyirdim. Men heç senin istemediyin bir
şeyi eleyerem? Senin, atanın etibarını hele indi
qazanmağa başlamışam, heç itirerem?"
-Eli! Eli! Sen neyledin, sen niye bele eledin?-
çarpayıdan düşüb deli kimi qışqıra-qışqıra
qapıya sarı geldi. Desteyi aşağı-yuxarı burur,
ağlamsınırdı.-Eli, qurban olum, ac qapını ne
olar?! Bax, bununla heç ne elde eleye
bilmeyeceksen. Her şey daha daha da pis
olacaq.-bu vaxt qapıya yaxınlaşan ayaq seslerini
eşidib bir anlıq susdu. Sanki o terefdeki ona
qulaq asırdı. Sonra daha sakit sesle-Birazdan
atamgil burada olacaqlar ve bu da senin üçün
yaxşı qurtarmayacaq. Sen hemişelik itirmek
isteyirsen?-deye yalvarmağa başladı.
Bu defe qapı döyüldü. Qapının arxasındakı
namelum adam asta-asta qapıya sarı getmeye
başlayarken Ayanın olduğu otağın penceresi de
döyüldü. Ayan çaşqın şekilde bir qapıya, bir de
arxaya baxdı. Sonra pencereye sarı gedib qorxa-
qorxa perdeni araladı. Qarşısında bir eli ile
pencerenin demirlerinden tutan, digerile
elindeki daşla pencereni taqqıldadan

<< 1 ... 257 258 [259] 260 261 ... 410 >>