lenet elesin!
-Bax, eger naz eleyeceksense, xalan qızı...
-Sus, Allahın belası, suss! Danışdıqca
iyrencleşirsen!
Araya yarım deqiqelik uzun bir sükut çökdü.
Xatire gözlerini yere dikib ağlamamaq üçün
özünü gücle saxlayarken Ülvi bic-bic gülümseyib
pıçıltı ile:
-Ay sağol, bax bele ağıllı ol.-deyirdi. Sonra
üzünü yavaş-yavaş onun üzüne doğru
yaxınlaşdırmağa, elini uzadıb elini tutmağa
başladı.
-Nç, ufff-deye Xatire bu vaxt narazı halda
özünü yana çekdi.
-Ne oldu?-Ülvi qaşının birini qaldırıb kinaye ile
ona baxırdı.
-Çantam, çantamı qoyum.
-He, doğrudan, qoy ora.
-Telefonu söndürüm.
-He, mütleq.
Xatire ona baxıb gülümseye-gülümseye telefonu
söndürerek çantasına atdı. Çantanı divanın
üstüne qoymaq üçün arxaya çevrilib yeniden
Ülviye teref dönende bir anlıq ne olduğunu
anlamayan Ülvi üzünü tutub qışqırmağa başladı.
-Ay mama! Neyledin sen?-Xatire ise qaliblere
xas bir tebessümle gah ona, gah da elindeki
dezodaranta baxıb gülümseyirdi. Yalnız bu yolla
onun öhdesinden gele bileceyini düşünerek bura
qeder gelmişdi.
-Buna göre cavab vereceksen! Senin...-Ülvi elini
üzünden çekib qezeble Xatirenin qolundan
yapışmaq isteyirdi ki, Xatire tekraren var gücü
ile dezodrantı onun üzüne fısqırdıb tepikle
protez olan ayağına vurdu. Elleri üzünde
ösküren Ülvi müvazinetini itirib dizleri üste yere
düşdü. Bundan istifade eleyen Xatire ise celd
bayaqdan gözüne kesdirdiyi masanın üstündeki
açarları götürüb otağın qapısına doğru geldi.
Heyecandan elleri ese-ese açarları bir-bir
kilide salır:
-Ayan, Ayan, oradasan?-deye onu sesleyirdi.
-Buradayam, bacı, buradayam.-bu vaxt evin
qapısı berk-berk döyülmeye başladı. Xatire
elinde açarlar çaşqın halda qapıya baxarken-
Bacı, Elidir, qapını aç.-deye yeniden Ayanın
sesi eşidildi.
Xatire celd çöl qapıya sarı qaçıb qapını açdı.
Gelen doğrudan da Eli idi ve o Xatireni görüb:
-Müellime, yaxşısınız? Haradadır o?-deye
heyecanla soruşdu.
-Yaxşıyam, qorxma. Onu zerer...-Xatire otağı
işare eleyirdi

<< 1 ... 259 260 [261] 262 263 ... 410 >>