burulurdu ki, qarşıdan
gelenle toqquşub geri atıldı. Başını qaldırıb
onun kim olduğunu görmeye macal tapmamış:
-Sevil, sen burada neyleyirsen?-deye hemin
adam teeccüble soruşdu.
Bu onun akademiyadakı müellimesi, eyni
zamanda qonşusu olan Bahar müellime idi. Sevil
onu görcek özünü itirdi. Utandığından
qıpqırmızı qızarıb yerinde vurnuxmağa başladı.
-Bahar müellime?
Sevili bu halda, eyninde xadime paltarı, elinde
döşeme silenle görmek Bahar müellimeni de
çaşdırmışdı.
-Bala, sen burada neyleyirsen? Axı bura senin
yerin deyil.
-İşleyirem de müellime,-Sevil gözlerini
qaçıraraq ağlamsındı,-ne var ki burada?
-Can, gözel qızım, meni sehv başa düşme.
İşlemek pis bir şey deyil, amma bu iş de sene
göre deyil. Senin kimi istedadlı bir qızın yeri
bura deyil. Sene ayrı iş tapmaq lazımdır.
-Müellime, xahiş eleyirem, anama meni burada
gördüyünüzü demeyin. O ele bilir ki, kursda
resepşın işleyirem. Bilse, halı pisleşecek, ne
olar, demeyin.-Sevil gözlerini sile-sile ona
yalvarmağa başlaldı.
-Demerem, narahat olma-.Bahar müellime elini
onun çiynine qoyub sakitleşdirmeye çalışdı.-
Amma sene başqa iş tapmaq lazımdır. Bes işe
ehtiyacın var, niye gelib mene demirsen?
Deyerdin ki, müellime men münasib yerde iş
isteyirem, men senin üçün taparıdm da.
-Ne bilim, müellime.-Sevil gözlerini qaçıraraq
köks ötürdü.
-Yaxşı, sen helelik işle, amma özünü çox yorma.
Men bir-iki güne sene xeber eleyerem.
Bahar müellime bunu deyib aralandı. Sevil ise
hele de özünü ele ala bilmir, müellimesinin
qarşısına bu cür çıxdığı üçün utanırdı.
Artıq bir neçe saat idi ki, Göyçaya, xalasıgile
çatmışdıar, amma Elinin qaşqabağı açılmırdı
ki, açılmırdı. Anasına göre özünü gülümsemeye
mecbur elese de alınmırdı. Ürek gülmeyenden
sonra üz nece gülsün ki? Evde qerar tutmayıb
heyete çıxdı. Özünü bağa verib sakitleşmek,
ruhunu dinlendirmek istedi. Onsuz da evde
anasının toy barede danışdıqlarından bezmişdi.
İndi de burada anası ile xalasının baş-başa
verib danışmalarına tab

<< 1 ... 26 27 [28] 29 30 ... 410 >>