olar.
-He, buyurun.-İnci elindekini ona uzadarken
hem de teeccüble baxırdı.
-Kanka, men bir saata qayıdıram, yeqin ki,
emeliyyat bitenedek gelerem.-İsmayıl üzünü
Emreye tutdu.
-Kendisini arasan olmazmı?
-Olmaz, şexsen, bizzat vermeliyem. Başa
düşmürsen, bu fürseti elden vere bilmerem.-
İsmayıl onu kenara çekib astaca dedi.-Narahat
olma, emeliyyat bitenedek özümü çatdıracam.-
oradakılarla sağollaşıb telesik pillekene sarı
getdi.
Kamranın zengile xestexanadan birbaşa köhne iş
yerine gelen Sevil indi de onu gözleyirdi. Seville
danışdıqdan sonra işi çıxdığı üçün getmeli olan
Kamran ise hele qayıtmamışdı. Bunu Sevile
üzbeüz oturduğu resepşn masasındakı yeni
resepşn qız demişdi. Görünen o idi ki, Şebnem
vaxt itirmeden özü kimi naz-qemzeli, dilli-
dilaver birini işe götürmüşdü. Havanın getdikce
qaralması Sevilin narahatlığını da artırmaqda
idi. Qapı her açılıb-örtülende gelenin Kamran
olmasını arzulayırdı. Belece qapı növbeti defe
açılanda hevesle qapıya baxırdı ki, bu defe
gelenin Şebnem olduğunu görcek bütün ehvalı
pozuldu. Narazı hal qaşlarını çatıb üzünü
çevirdi. Sevili burada görmek Şebnemi de
sevindirmemişdi ve o esebi halda üzünü
turşudaraq ona yaxınlaşdı.
-Sen ne gezirsen burada?
-Kamran müellim çağırıb, onu gözleyirem.-Sevil
sakitliyini pozmamağa çalışırdı.
Onu bu cavabı qarşısında Şebnem sadece göz
süzdürerek nazla otağına doğru getdi. Çox
keçmedi ki, Kamran da geldi ve Seville
salamlaşıb onu öz arxasınca otağına apardı.
-Necesen, ay Sevil? Ele qefil çıxıb getdin ki, heç
bilmedik ne meseledir.-Sevil ayaq üstde durmuş,
Kamran ise nese axtarırmış kimi masanın üstüne
baxırdı.
-He, ele alındı, Kamran müellim, getmeli
oldum.
-He, tapdım.-deye öz-özüne dillenen Kamran
şkafa terefe gede-gede-Bes indi haradasa
işleyirsen?-deye Sevilden soruşdu.
-Yox, işlemeli olmadım, evdeyem.
-Ayka, oradan işçilerin maaş cedvelini getir.-
Kamran telefonu götürerek çöldeki resepşn qızla
danışdı. Sonra üzünü sual dolu baxışlarla

<< 1 ... 278 279 [280] 281 282 ... 410 >>