qovan
maşının-İsmayılın ferqine varınca süreti artırıb
ondan aralanmağa çalışırdı. Maşınlarla dolu
magistralda siqnal vere-vere özlerine yol
açırdılar. Lakin İsmayıldan yaxa qurtara
bilmeyeceyini gören Xelil hiyle işledib özünü
qarşıdakı dar aralıqlardan birine verdi. Ara
küçelerle bir qeder gedib maşını saxladı.
Arxadan maşın gelmirdi. Bu o demek idi ki,
İsmayıl esas yolla gedib onun qabağını qarşı
terefden keçecekdi. Heç iki deqiqe keçmedi ki,
küçenin başından işıq düşmeye ve daşların üstü
ile yavaş-yavaş üzüberi gelen maşının sesi
eşidilmeye başladı. Gözlediyi kimi İsmayılın
maşını gelib onun olduğu aralığın qabağından
keçib getdi. Xelil onu yaxşı azdırdığını sanıb
bic-bic gülümseyib, görünmemek üçün oturacaq
boyu aşağı sürüşmeye başladı. Ses ve işıq ondan
xeyli uzaqlaşmış ve az sonra ise yox olmuşdu.
Artıq onu yaxşıca azdırdığını yeqin eden Xelil
maşını işe salıb yavaş-yavaş oradan çıxmağa
başladı. Aralığın başına çatmışdı ki, qefilden
qarşısında peyda olan eli silahlı adamı görcek
diksinib eyleci çekerek maşını saxladı.
-Düş aşağı! Yoxsa beynini dağıdaram!-bu
İsmayıl idi ve Xelil bunun nece baş verdiyini
anlamadan o anın telaşı ile ellerini yuxarı
qaldırdı.-Düş demirem sene?!-elindeki silahı
ona tuşlayan İsmayıl qapıya yaxınlaşıb desteyi
dartışdıraraq qışqırırdı.-Aç buranı!-Xelil
ehtiyatlar içeriden qapını açıb maşından
düşmeye başladı.-Sen neyleyirsen e, ... ?! Men
sene keçen defe demedim bu qızdan uzaq
dur?!-deyib iyun yaxasından tutaraq özüne sarı
çekdi. Bu vaxt Xelil ayağını onun ayağına
keçirin celd hereketle onu yere yıxa bildi. Bir
anda ne olduğunu anlamayan İsmayılın elindeki
silah da yere düşdü. Xelil celd yerden tapançanı
götürerek sükan arxasına keçib maşını işe
saldı.-Dayan, saxla! Hara gedirsen?!-İsmayıl
ayağa qalxıb onun arxasınca qışqırsa da Xelil
oradan uzaqlaşmaqda idi.-Dayaan! Sevili
aparma!-deli kimi qışqıra-qışqıra arxasınca
qaçmağa başladı. Hiylegercesine bir qehqehe ile
gülüb ondan uzaqlaşan

<< 1 ... 280 281 [282] 283 284 ... 410 >>