qaça-qaça
dayanacağın arxasına keçib ömründe heç
ağlamadığı qeder hönkürtü ile ağlamağa
başladı. Tebieten sakit olduğu üçün daima içine
axıtdığı göz yaşları artıq bardağı daşırmış, çöle
vurmuşdu. Heyatın çiyinlerine qoyduğu yükü
daşıya bilmir, üsyan edirdi. Hele bu gün
yaşadıqları. İsmayıl hemin vaxt orada
olmasaydı, nece olacaqdı? Oyananda özünü
başqa yerde, başqa veziyyetde görse
idi...düşünmek bele istemirdi. Yeqinki ele
oradaca üreyi partlayardı. Onun bu cür, içden
ağlamasına daha çox tamaşa eleye bilmeyen
İsmayıl maşından düşüb yanına geldi.
Çiyinlerinden tutub özüne sarı çevirdi. Her iki
elile gözlerini silmeye;
-Ağlama, keçdi, getdi hamısı. O heyvan bir de
sene yaxın durmayacaq, qorxma.-deye onu
sakitleşdirmeye çalışırdı. Sevil ise o anın
heyecanı celd başını onun sinesine sıxıb daha
berkden ağlamağa başladı. Bu İsmayılın hem
üzüne xefif bir tebessüm, hem de üreyine yüngül
sızıltı getirmişdi.-Şşş, sakitleş, sene bu qeder
ağlamaq olmaz.-deyerek yavaş-yavaş qollarını
dolayıb onu qucaqladı. İndi ürek döyüntülerini
özü bele eşidirdi. Sakitleşib özüne gelen Sevil bir
anda ne etdiyinin ferqine varıb başını celd
onun sinesinden çekerek gözlerini sile-sile:
-Bele ağlayıram deye mene yazığın gelmesin,
ha. Ağlamaq zeif olmaq demek deyil. Men zeif
deyilem, mene yazığın gelmesin.-özünü müdafie
elemeye çalışdı.
-Ay qız, ele bilirsen, senin bele ağlamağın
menim xoşuma gelir?-İsmayıl paltosunun
yaxasından tutub onu özüne sarı çekdi.-Senin
gözünden düşen bir damcı yaş üçün dünyanı
dağıdaram, qalmış ki, bu qeder ağladın, gör
indi dünya ile hesabım nedir menim!-Sevil
özünü geri çekmeye çalışır, qorxaq nezerlerle
ona baxırdı.-Sen niye xoşbext olmadın, Sevil?!
Sen niye yene de menim qabağıma çıxdın?!-
Sevilin qorxaq baxışları indi de suallarla evez
olunmuşdu.-Men sen xoşbext olasan deye senden
el çekdim, seni incitmesinler, ağlamayasan deye
öz xoşbextliyimi heç saydım. Sen niye yene de
ağlayırsan?!-İsmayılın da sebr

<< 1 ... 283 284 [285] 286 287 ... 410 >>