kasası
daşmışdı. Bele ki, hem danışdıqca gözleri
dolur, sesi titreyirdi.
-Burax!-deye Sevil esebi şekilde özünü yana
çekdi.-Sen bilirdin, he?! Xelille niye
nişanlandığımı bilirdin! Mecbur olduğumu bile-
bile meni qoyub getdin! Mübarize aparmadın!
Niye?!
-Çünki men de mecbur idim!
-Neye?!
-Başa düş, ortada mübarizelik bir şey yox idi.
Böyüklerinize bele qerar vermişdi, menim eleye
bileceyi, heç ne yox idi. O vaxt atamın eline
baxan adı bir şagird idim, seni aparacaq yerim,
baxacaq gücüm yox idi. Lap bunu eleseydim de,
her şey pis sonlanacaqdı. Bir özün fikirleş, bizi
axtarıb tapsaydılar, ne olacaqdı?
-Sen de qaçmağı üstün tutdun, he?! Özünü
menim gözümden salıb, üreyime od salıb
qaçmağı! İndi niye qayıtmısan, İsmayıl, indi ne
isteyirsen?!
-Sevil, men...
-Deyim? Çünki Sevil yene de çaresizldir, tekdir.
Nişanı qayıdıb, anası da ölüm ayağında, kime
lazımdır axı?! Supermenlik eleyib gözüne girim,
yeniden üreyini qazanım, isteyime çatandan
sonra da atım. Yetimdir de, ne üstüme geleni
olacaq, ne de tutduranı. Men senin üçün neyem,
he, neyem?!
-Sevil, susss!-bunları eşitmek İsmayılı daha da
özünden çıxarmışdı. Bir elinin adsız barmağı ile
onu hedeleyib, diger eli ile onun qolundan tutub
dayancağa sıxdı.-Sen hele meni tanımamasısan
deyesen?! Sen nece menim bele iyrenc biri
olacağımı fikirleşe bilersen?
Sen sevdiyin insana nece bele şeyleri yaraşdıra
bilersen?
-Ne? Ne sevdiyin insan? Kim deyir ki, men seni
sevirem?
-Men deyirem! Boynunda illerdir gezdirdiyin o
sep deyir! Gözlerin deyir! Men seni tanıyıram,
Sevil, o ürkek baxışlarını bilirem. Sen menden
başqa heç kime ele baxmırdın, indi de
baxmırsan.-Sevil gözlerini yere dikmişdi.
Yanağından süzülen yaşlar yene ağladığından
xeber verirdi. İsmayıl bayaqdan sıxdığı qolunu
buraxıb yene her iki elile yanaqlarını silmeye,
sözüne daha sakit şekilde davam elemeye
başladı.-Yaxşı, qürurun üreyine üstün gelsin,
inkar ele, de ki, sevmirsen. Amma bil ki, men
seni hele de sevirem ve seni

<< 1 ... 284 285 [286] 287 288 ... 410 >>