bir itirmek fikrim
yoxdur.-Sevil iç çekerek ona baxdı.-Çünki sen
menim alın yazımsan, sen menim taleyimsen,
sen menimsen.-ellerini onun üzünden çekmeden
özünü ona yaxınlaşdırıb alnını alnına
söykeyerek gözlerini yumdu. İsmayılın ard-arda
etirafları ve indi de aralarındakı minimum
mesafe Sevili heyecandırmışdı. Heyecandan tir-
tir esir, üreyi boğazında döyünürdü. Lakin yene
de ona inanmağa qorxurdu. Ona göre de laqeyd
şekilde:
-Men getmek isteyirem, mamam narahat
olacaq.-deyende özünü ondan aralamağa
çalışdı.
-Yaxşı, gel gedek.-İsmayıl özünü ve ellerini
ondan araladı. O qabağa düşüb gederken Sevil
hele ki, olduğu yerde gözlerini silerek özünü ele
almağa çalışırdı. Maşına çatan İsmayıl qapını
açaraq-Sevil, gel.-deye onu sesledi.
Sevil asta-asta ona sarı geldi, gözlerini qaldırıb
gözlerine baxdı, sonra balaca uşaqlartek
dodaqlarını büzüb bir göz qırpımında başını
İsmayılın sinesine sıxıb onu möhkemce
qucaqladı. Yene de ağlayırdı. Ne olduğunu
anlamayan İsmayıl ise sevincek şekilde ona
baxırdı. Sonra qollarını dolayıb yene onu
qucaqladı.-Sen bu gün Bakının bir aylıq yağış
normasını doldurdun, ha, Ağlayan Güneş!
İndi onlara göre Yer üzünde onlardan daha
xoşbext heç kim yox idi. İller sonra bir-birilerini
qazanmış, inanmadıqları halda tale yeniden
üzlerine gülmüşdü.Növbeti gün. Emeliyyatdan sonra Mehdinin
veziyyeti yaxşılığa doğru getse de xestexana
xercleri ailesinin belini emelli-başlı qırmışdı.
Meşqleri bir müddet yubatdığından
meşqçisinden töhmet alan İnci ise bu günden
yeniden meşqlere başlamış ve bu sebebden de
Mehdinin yanına getmeye ara vermişdi.
Akademiyada dersi biten Sevil digerleri kimi
getmek üçün yığışırdı. Bu vaxt ise qrup
yoldaşları gelen hefte keçirilecek müsabiqeni
müzakire elemekde idiler. Qızlardan biri:
-Uşaqlar, gelen hefte menimle kim gelecek?-
deye bir gözü Sevilde üzünü qrupa tutdu.
-Kim gelecek, hamımız-deye oğlanlardan bir
dillendi.
-A, olmadı ki, hamınız menimle gelseniz, bes bu
xanım da Vinçini

<< 1 ... 285 286 [287] 288 289 ... 410 >>