açıb-Otur.-dedi.
-Qabaqda?
-He, qabaqda, bundan sonra meni, yanımda.
İsmayıl güc-bela ile de olsa Sevili razı salıb
maşına oturda bilmiş ve oradan uzaqlaşmışdı.
Sevilin qrup yoldaşları ise dilxor halda onların
arxasınca baxır, üz-gözlerini turşudurdular.
Sevil maşına minerken qapıya yaxınlaşan Bahar
müellime ise gördüklerine teeccüblenmiş,
üreyinde ister-istemez Sevili qınamışdı.
Atalarının inadı keçmediyinden Yusifle Sevinc
gizli-gizli danışıb-görüşürdüler. Bunun ne
qeder davam edeceyini de bilmirdiler, amma
yene de bir-birilerini buraxmaq fikirleri yox idi.
Yusif nahar fasilesini ayaqüstü bir köke ile
ötürüb Sevinci göre bilmek üçün mektebe qeder
gelirdi. Bu gün de bir elinde köke, bir eli cibinde
mektebin yuxarı darvazası-Ağabala dayının
dükanının sağında dayanıb Sevinci gözleyirdi.
Bu vaxt mektebe gelen yolda görünen sevinc
uzaqdan onu bele görüb öz-özüne gülümseyerek
başını buladı, Yusif ise onu görcek özünü
düzeldib tikesini udmağa çalışdı. Sevinc
yaxınlaşa-yaxınlaşa:
-Caan, menim sinfimin en balaca uşağı burada
imiş ki. Balası, sene evde yemek vermirler?-
dedi.
-Yox müellime, deyirler Sevincden el çekmesen,
sene yemek vermeyeceyik.-Yusif de biraz
zarafat, biraz da meyus şekilde balaca
uşaqlartek dillendi.
-Sevgilim, senin meden birteher olacaq axı. Her
gün quru-quru, ayaq üstde, bele olmaz axı.
Dayan görüm, termosumda çay qalıb?-deye
Sevinc narazı üz ifadesile çantasının içini
gezmeye başladı.
-Neyleyim ki, seni görmek mene yemekden,
sudan da vacibdir. Birce bu kişilerin tersliyi
keçseydi...
-Ne bilim e,-Sevinc köks ötürüb termosun
qapağına tökdüyü çayı Yusife uzatdı,-heç
keçene oxşamır.
-Sevgilim, bu nedir, camaat baxır, qaytar onu
yerine.-Yusif narahat halda etrafa baxa-baxa
onun elini dala qaytardı.
-Sen camaatı neyleyirsen, meden yazıqdır, iç
bunu, yediyin quru-quru getmesin.-Sevinc ise
tekid eleyirdi.
-Yaxşı, daha sensen de. Bayaq ne deyirdin,
terslikleri keçene oxşamır? Mence onlar bizim
sebrimizi

<< 1 ... 288 289 [290] 291 292 ... 410 >>