termosun bardaq evezi qapağını
doldurur, diger terefden de zeng meselesini
Yusife dediyi üçün peşmançılıq keçirirdi. Yusif
ise eşitdiklerine hem eşebleşmiş, hem de Sevinci
itireceyinden qorxurdu.
İnfarkt keçirenden sonra gözlerini ilk defe
xestexanada-palatada açan Xeyal başını onun
yatdığı çarpayıya qoyub bir eli elinde
mürgüleyen Xatireni görende bir anlıq özünün
ölerek cennete düşdüyünü sanmışdı. Onun
terpendiyini hiss eleyib oyanan Xatire ise celd
başını qaldırıb keder qarışıq sevinc ifade eden
gözlerle ona baxmış, sonra yavaş-yavaş her şeyi
ona danışmış ve onu bu veziyyete saldığı üçün
ondan üzr istemişdi. Qardaşının bele tez bir
zamanda özüne gelmesine Rafiq de sevinmiş ve
o da qardaşından üzr istemişdi. Xeyal ise ne
qeder temiz ve genişqelbli biri olsa da qelben
bağlı olduğu insanlardan ele qelben de incidiyi
üçün onları asan-asan bağışlaya bilmirdi. İndi
de Rafiq qardaşının yanında oturmuş, onu
bağışlaması üçün dil tökürdü.
-Xeyal, men neyleyim ki, sen meni
bağışlayasan? Bilirem, dünen sene qarşı çox
böyük eşşeklik eledim. Senin üzüne ele
qayıtmamalı idim, seni qovmamalı idim. Sen
menden böyüksen, ata evezisen. Inan, dünen
seni o veziyyetde görende ele qorxdum, ele
bildim atamı doğrudan da itirirem. Bu defe de
sen böyüklük ele, bağışla meni.
Rafiq peşman şekilde danışdıqca Xeyal kinaye
qarışıq düşünceli gözlerle ona baxırdı. Sonra
eyni üz ifadesile söze başladı.
-Sen sehv adamdan üzl isteyisen. Seni
bağışlamağımı isteyisense, get evvel o el
qaldıdığın qadından, yoldaşından üzl iste.
Sonla ağlatdığın, ülek ağlısı vediyin anandan
üzl iste. Qolxutduğun uşaqlalından üzl iste.
Aileni qabaqlalında biabıl elediyin üçün
qonşulalından üzl iste. Onla seni bağışlasa men
de bağışlayacam. Seni bağışlamağımı isteyisense
o zibilden el çek, telgit onu. Balmaq ucu boyda
şey üçün aileni dağıtma, peşman olasan. Tövbe
ele, düz yola qayıt, müalice olun, söz velilem,
men de sene kömek eleyecem.
Ele bu vaxt qapı astaca taqqıldadıldı

<< 1 ... 290 291 [292] 293 294 ... 410 >>