ki, men neçe
heftedir ne düşünürem...İndi deyirem,
ha...hamı esitsin,-nefesi darıxıb taqeti kesilse
de birteher sesini qaldırdı,-qızımın adına
artıq-eksik sözler çıxarmayın. Men
qızı...qızımın hesini, xeyir-duasını bu oğlana
vermişem. Bahar müellime...bu oğlanın ailesi
qap...qapıya gelse, bu mes...mesuliyyeti sene
tapşırmışam. Men...meni bağışla, çünki menim
daha vaxtım qalmayıb.
-Gözün arxada qalmasın, bacım.-Bahar
müellime ağlaya-ağlaya onun elinin sıxır,
başının yelleyirdi.
-Sevdam...menim merd balam.-Xalide xala son
gücünü toplayıb dikelereks elini ireli, qapının
ağzında başını qonşu qızının çiynine qoyub
ağlayan böyük qızına sarı uzatdı,-ananın bir
göz açıq gedecek. Seni baş-göz yiyesi eleye
bilmedim, seni...emanet eleye bilmedim. Size
yaxşı ana ola bilmedim...qeydinize qala
bilmedim. Bütün evin yükü...nü senin çiyinlerine
atdım. Allahdan son isteyim, menim taleyimi
balalarıma yazmasın.-yeniden başını yastığa
söykedi. Sanki gözüne nese görünürdü, tavana
baxıb gülümseyerek-Niyaz, gelmisen?-deye
astaca pıçıldadı. Sevil tez başını qaldırıb qorxaq
baxışlarla bir anasına, bir de oradakılara
baxdı. Niyaz onun atasının adı idi. İsmayıl da
qorxsa da birteher özünü toplayıb çiyinlerinden
tutub onu geri çekdi. Sevda qonşu qızından
aralanıb hıçqıra-hıçqıra anasına baxırdı.-
Eşhedu enla...-belece Xalide xala kelimeyi-
şehadetini oxuyaraq canını tapşırdı. Evde
yeniden ağlaşma sesleri ucaldı. Sevil qışqırıb
ağlayaraq özünü anasının üstüne atdı. Ele
oradaca üreyi getdi. Köksü sinesine sığmayan ve
tir-tir esen İsmayıl Sevili anasından ayırıb
qucağına alaraq oradakı bir-iki qadının
kömeyile diger otağa getirerek yatağına uzatdı.
Sonra derman üçün oradakı şkafları, siyirmeleri
axtardı. Heç neyin yerini bilmediyinden tapa da bilmirdi.
Buna göre de qonşu qadınlardan biri adam
gönderib evden derman getirtdi. Sevda ise
yeniden ortalıqda qalmışdı. Yene bütün yük
onun çiyinlerine düşmüşdü. Canını tapşıran
anasınamı ağlasın, ya özünden

<< 1 ... 334 335 [336] 337 338 ... 410 >>