yox, teki canın sağ olsun. Üzüne
hesret qaldım, ölmedim ki.-özü öz sözüne
kövreldi. El ise gülümseyerek onun elini sıxdı. Bu
vaxt ağlına nese gelmiştek otağı gözden keçirdi,
sanki nese axtarırdı.-Ne axtarırsan?-Eli eli ile
dördbucaq gösterdi.-Stekan, su?-Eli başını
buladı.-Telefon?-Eli başını yelledi.-Kimese
zeng eleyirsen?-Eli yene başını buladı.-Yaxşı,
al menim telefonumu.-Ayan öz telefonunu
cibinden çıxarıb ona uzatdı. Telefonun kodda
olduğunu gören Eli yeniden telefonu ona
qaytarmaq isteyende ise Ayan-Kodu 354-dür,
senin adının herfleri.-deye dillendi. Bu Elini
yaxşı menada hem teeccüblendirmiş, hem de
üzüne sevgi dolu bir tebessüm getirmişdi. Onun
dediyi kodu yığıb mesajlar bölmesine girdi.
Mesaj yerine "Seni sevirem." yazıb yeniden ona
uzatdı. Oxuduğu Ayanı heyecanlandırsa da guya
narazılıqla-Eli! Bu halınla da mütleq
demelisen, he?! Men de deyirem bu ne
yazacaq.-deye başını buladı. Eli de başını
bulayaraq köks oturub telefonu ondan aldı,
"Senden eyni etirafi esitmek ucun gerek olum
mezar dasima deyesen? And icmisen de Ayan?!"
yazaraq özüne qaytardı. Bunu oxuyan Ayan
özünün bele bacara bilmediyi tersliyine meyus
olub gözlerini aşağı dikdi bu defe Elini onun
elini tutmuşdu. Ayan gözlerini dikdiyi yerden,
Eli ise ondan çekmirdi. Belece bir müddet ikisi
de susdu. Bu sükut qapı açılıb qabaqda Akif
emi, arxada Dilşad xala ile Hüseyn içeri girende
pozuldu. Ayan arxaya dönüb onları görcek tez
Elinin elini buraxıb ayağa durdu. Bu vaxt Dilşad
xalanın baxışlarını görmek üçün iki göz lazım
idi: daş olsaydı qarşısında deşilerdi.-
Mm...men...dedim bir baxım...Ramine,
oyanıbsa...
-Görürsen ki, oyanmayıb.-Dilşad xala eyni iti
baxışlarla ona baxa-baxa kinaye ile dillendi.
-Necesen, a bala? Ağrın-zadı yoxdur?-çox da
tenbehedici baxışlarla qızına baxıb başını
bulayan Akif emi sonra Eliye yaxınlaşdı.-Seni
bu gedişle ailemizin şexsi supermeni elan
eleyeceyik.
Ramin yavaş-yavaş yerinde qurdalanıb
oyanmağa başladı.
-Ramin,

<< 1 ... 336 337 [338] 339 340 ... 410 >>