atama da, neneme de nifret
eleyirem.
Bir müddet araya sessizlik çökdü. Her ikisi
üzünü yan tutmuş, gözyaşlarına boğulurdular.
Sonra Emine xala özünü toplayıb gözlerini sile-
sile qızına baxdı.
-Sen mene de nifret eleyirsen deyesen? Her
defe Bakıya gelende bu söhbetleri açıb
yaralarımı tezelemekden zövq alırsan? Bizi bele
qınayırsansa, onda sen çalış, bu sehvleri
tekrarlama, heyatını ele qur ki, senden sonra
dünyaya gelenler ezab çekmesinler.
-Menden sonra bu dünyaya heç kim gelmeyecek.
Sevgi, aile, övlad, men bu sehvleri elemeyecem.
-Doğrudan? Keçen defe evin ortasında ikiqat
olub, “mama, men de senin elediyin sehvleri
eledim, üreyimle bacarmıram” deyen men idim?
-Men üreyimle vicdanımı qarışdırmışdım.-İnci
gözlerini qaçıraraq daha sakit ve laqeyd şekilde
dillendi.
-İnci, hamıya yalan sata bilersen, amma anana
yox. Guya, niye menimle qayıtmaq istediyini
bilmirem?
-Bilmirsen. Çünki yarışım var. Bir de ki, men
onun yaddaşı yerine qayıdıb her şeyi
xatırlayandan sonra yene arxamca
gelmeyinden, her şeyin tekrarlanmağından
qorxuram.
-Yaxşı, men seni başa düşürem. Amma çalış bu
qeder eqoist, keçmişine qarşı bu qeder kinli
olma.-Emine xala qızına daha yaxın oturub
yanaqlarını ellerinin arasına aldı, İncinin
ondan qaçırmağa çalışdığı nemli gözlerine
baxıb-Men keçmişimle barışıb her şeyin
üstünden xett çeke bilmişemse, bunu sen de
bacarmalısan. Çünki heç biriniz menim qeder
ezab çekmemisiniz. Bunu heç size arzulamaram
da. Bir de atana qarşı bu qeder sert, qeddar
olma. O senin atandır, böyüyündür ve seni de
çox isteyir. Yaxşımı menim igid qızım?-deye
sözüne davam eledi.
İnci könülsüz de olsa başını yelleyib sonra özünü
anasının qucağına sıxdı. Sanki bütün
problemleri hell olunmuş, çiyinlerinden ağır bir
yük götürülmüşdü. Belke de çoxdandır bele bir
söhbete, isti qucağa ehtiyacı var idi.
Sevili evlerine ötüren İsmayılnövbeti defe
atasının sözünü yere salmamaq üçün Kamranın
kiraye qaldığı eve üz tutmuşdu. Yeni il

<< 1 ... 388 389 [390] 391 392 ... 410 >>