Bir gün isə çox qəribə bir şey oldu.. 2 saata qədər internetdən istifadə etsə də kassa ondan pul almadı. Səbəbi isə bu gün hədiyyədir dedilər. Heçnə başa düşməyən Aynur təəccüblə ordan evə gəldi. Həmin gündən etibarən hər dəfə internet kafeyə getdikdə ya ondan hansısa bir səbəbə pul almadılar, yada çox cuzi bir miqdarda götürdülər. Tanımadığı kafe sahibinin bu hərəkəti qıza təəccüblü görünürdü. Niyə kimsə ona güzəşt etsinki. Adamın başının üstündə Allah var, kafe sahibi ağıllı mərifətli insana oxşayırdı. Başqa bir fikri olana oxşamırdı. Ona bacı deyə müraciət edirdi. Axırda Aynur öz-özünə düşündü ki, yəqin tələbədir deyə ona güzəşt edirlər. Ta ki, o kafenin esl sahibini öyrənənə qədər.
Bir gün yenə vacib bir informasiyanı götürmək üçün Aynur kafeyə gedir. Bir xeyli müddət oturduqdan sonra kassaya pul uzadanda kassir pulu götürmür.
Aynur axırda dilə gəlir: bu qədər hörmət bəsdi. Sizin kafe mənə görə işləmirki. Tələbə olsamda dərslərimə görə ayıracağım pulum var. Xahiş edirəm pulu götürün.
Kassir: Bağışla bacı, pulu ala bilmərəm.
Aynur: Axı niyə buna səbəb nədir?
Kassir: Mənə belə tapşırılıb ki, o qız nə vaxt burdan istifadə eləsə pul götürmə.
Aynur kassiri ha dilə tutsada ona kimin bu sözü dediyini öyrənə bilmədi.
Fikirli-fikirli evə gəlib olanları qızlara danışdı. Hərə bir fikir irəli sürdü. Samirə dedi yəqin tələbəsən ona görə, Günel isə - "kafe sahibi sənə vurulub ona görə pul almır” dedi. Aynura bunların heç biri inandırıcı gəlmirdi. Axı 3-4ayda bu küçədə ev sahibindən başqa bir insanla kəlmə kəsib danışmamışdılar. Kim ona bu yaxşılığı etmək istəsinki. Artıq özünədə çox maraqlı gəlirdi bunun səbəbi.
Nəhayət bir gün hər şeyi öyrənə bildi.
Kitabxanadan qayıdanda həyətlərində qapıda duran6-7 yaşlı oğlan uşağını kənara çəkdi (uşaq həyətlərində yaşayırdı) – sən o internet kluba gedirsən?
Uşaq: Hə. Biz ora tez-tez gedirik oyun oynamağa.
Aynur: Səndən pul alırlar?
Uşaq: Hə pul olmayanda içəri qoymurlar məni.
Aynur: Ora kimin klubudu?
Uşaq: Dey ordakı