axırsa axsın, işləri nə qədər gərgin olursa olsun hər zaman bir-birlərinə ayıracaq zaman tapırdilar. Buna baxmayaraq 40 yaşlarına gəldikdə daha az işləməyə qərar verdilər Aqşin xəstəxanadan ayrıldı və şəxsi müayinə otağında xəstə qəbul etməyə başladı. Sevda isə ofisini bağladı və sadəcə xüsusi layihələrlə işləməyə başladı.
Artıq daha çox bir yerdə ola bilirdilər. Bir gün sahildə dolaşarkən xaraba ev gördü Sevda, üzərinə "SATILIR" elanına baxaraq " nə deyirsən bu evi alaq?" dedi Aqşinə. " Bu xarabani söküb, üzərinə çox gözəl bir ev tikərik. Layihəni artiq beynimə çəkdim. Çox böyük eyvanı olan, qağayıları səhər yeməyinə dəvət edə biləcəyimiz bir dəniz evi..."
"Sən istədiyinə mən heç "yox" deyərəm "- deyə cavab verdi Aqşin. " Amerikadakı tibb konqrensindən dönən kimi əmlak məsələlərin işi ilə məşğul olan adama zəng edərəm. Neçəyə olursa olsun, bu ev bizimdi artiq"...
Sadəcə bir həftə ayrı qalacaqlarını bilsələrdə,ayrılmaları çox çətin oldu. Hər gün hər saat danışdılar telefonda. Göz yaşları içində qucaqlaşdılar aeroportda...
Ancaq bir neçə gün sonra həyat yoldaşında bir qəribəlik hiss etdi Sevda. Əvvəlki kimi xoşbəxt görünmür, danişmaqdan qaçırdı. Onun kefini açmaq üçün sahildəki evi yadına saldı ve çəkdiyi layihəni verdi ona, amma heç gözləmədiyi bir cavab aldı. "Canim o ev bizim büdcəmizə uyğun deyil. Ən yaxşısı onu unut..."
Xoşbəxtliyin dadına öyrəşmiş insanlara bu kimi hallar daha da çətin gəlirdi. Sevdaya heç xoş gəlmədi gözlənilməyən cavab. Dərdini danişmasi üçün yalvardı Aqşinə, "sənin üçün ölərəm bilirsən, xahiş edirem danış"- deyə dil tökdü boş yerə... İllərdi sevdiyi adam duyğusuz, sevgisiz biri ilə yer dəyişmişdi sanki. Ona yaxınlaşdıqca, beton divarlara çırpılırdı elə bil. Hər çırpılanda daha çox qaynayırdi urəyi... Bir gün uşaqlığınin, gəncliyinin və bütün həyatının birlikdə keçdiyi rəfiqəsi ilə dərdləşərkən, "artıq dözə bilmirəm, sənə deməliyəm bunu"-deyə sözünü kəsdi rəfiqəsi. " O səni aldadır. İş yerinin düz qarşısındakı restoranda gənc bir