r xanimla hər gün nahar edir. Sonra da bir-birlərinə sarılıb maşına minirlər..."
"Sus! Sus! Eşitmək istəmirəm bu yalanları"-deyə bağırdı Sevda. Neçə illik rəfiqəsini onu xoşbəxtliyini qısqanmaqla günahlandırdı... Ertəsi gün nahar vaxtı o restoranın qarşısında bir küncə sıxıldı səssizcə ve pəri nağıllarının sadəcə bir nağıl olduğunu başa duşdu... Həyat yoldaşının əvvəllər eyni xəstəxanada işlədiyi gənc tibb bacısını tanıdı o saat. Bəzən evlərinə qonaq gələn qadını necə sarıldığını gördü Aqşinin...
Axşam həyat yoldaşı evə gələr-gəlməz bəzən bagıraraq, bəzən ağlayaraq, bəzən də ona möhkəm-möhkəm sarılaraq, bəzən də yumruqlayaraq söylədi üzünə hər şeyi. İnkar etmədi Aqşin. Zamanla hisərin dəyişə bildiyini, insanların orta yaşa çatanda fərqlilik axtardığı kimi bir neçə bəhanə sadaladı və çemodanını götürüb çıxdı evdən. Qapıdan çıxarkən "son bir dəfə qucaqlamaq istəyirəm səni"- dedi, amma Sevda "rədd ol" dedi nifrətlə.
İlk andaca boşandılar. Leyli və Məcnunun belə həsəd apara biləcəyi bir eşq macərasının belə sonlanmasına heç kim inana bilmirdi. Dostlarının dəstəyi ilə ayaqda durmağa çalışdı qadın. Aqşinin sevgilisi ilə birlikdə Amerikada yaşadığını öyrəndi. Bəzən tək qaldığında onu hələ də sevdiyini hiss edincə, ağlamaq kirizi keçirir, sevgisinin yerinə ən azı onun qədər nifrətin əvəz etməsi üçün dua edirdi.
Aradan illər keçdi. Hər şeyin dərman olduğunu söylədiyimiz zaman belə Sevdanın dərdinə əlac olmamışdı. Bir səhər dayanmadan çalınan qapı zənginə oyandığında, qarşısında o qadını gördü. "Sən buraya nə üzlə gəlmisən?"- deyə bağırmaq istədi, amma səsi çıxmadı. "Xahiş edirəm, içəri girməyimə icazə ver, mütləq danışmalıyıq" dedi gənc qız. Divanda oturdu və çətinliklə eşidiləcək bir səslə danışmağa başladı:
-"Hər şey göründüyü kimi deyil əslində. Çox ağrılıdı amma Aqşin 1 saat əvvəl öldü. Keçən il Amerikadakı konqresə getdiyi zaman öyrəndi xəstəliyini və təxminən 1 il ömrü qaldığını. Buna sənin dözə bilməyəcəyini, hər zaman dediyin kimi onunla ölmək istəyəcəyini