Bir avtobus dayanacağında qarşılaşdılar ilk dəfə. Biri Tibb Universitetində oxuyurdu, digəri Memarlıq və İnşaat Universitetində. O ilk qarşılaşmadan sonra bir daha və bir daha görüşə bilmək üçün hər dəfə eyni saatda, eyni dayanacaqdan, eyni avtobusa mindilər.
Gənc idilər, çox gənc... Bir-birləri ilə danışacaq cəsarəti tapmaları vaxt aldı, ama nəhayət bacardılar. Əslində heç biri hər səhər avtobusa mindikəri tərəfdə yaşamırdılar. Oğlan dostugilde qaldığı üçün həmin dayanacaqdan minmişdi, qız isə bacısıgildə. Sırf bir-birlərini görmək üçün hər səhər tezdən evlərindən çıxıb şəhərin taaa o başından həmin dayanacağa gəldiklərini gülə-gülə bir-birlərinə etiraf etdilər bir gün...
Universiteti bitirən kimi evləndilər. Xoşbəxt idilər çox xoşbəxt. Bəzən işsiz, bəzən pulsuz qaldılar. Amma qəlbləri bir-birlərinə elə bağlı idi ki, heç bir şey gözlərine görünmürdü. Ayın sonuna güclə çatdıqları zamanlarda da, məhşur bir həkim və məhşur bir memar olduqları zamanlarda da həmişə xoşbəxt idilər.
Zamanın aşınmasına uğrayan, alışqanlıqlara çevrilən sevgilərdən deyildi onlarınkı... Günlər günləri, illər illəri qovaladıqca sevgiləri də böyüdü... Tək çatışmazlıqları övladlarının olmaması idi. Çətin bir müalicə kursu keçmələrinə baxmayaraq övlad sahibi olmadıqlarında, "bütün xoşbəxtliklərin bizim olmağını gözləmək naşükürlük olar"- deyərək davam etdilər həyatlarına. Övlad yerinə sevgilərini böyütdülər...
"Sənin üçün ölümə gedərəm"- deyirdi Sevda ona sarılaraq, " yox, mən sənin üçün ölərəm" deyə cavab verərdi Aqşin.
Bəzən evə gələndə aynanın üzərində bir qeyd görərdi Sevda, "Əzizim, kitabxananın ikinci rəfinə bax".... Kitabxananın ikinci rəfində başqa bir qeyd olardı,"Mətbəxdəki stolun üzərinə bax və səni çox sevdiyimi heç zaman unutma". Mətbəxdəki stoldan yataq otağındakı şkafa qədər sevgi dolu qeyidləri oxuya-oxuya gələn qadın, ən sonda ya bir dəstə gül, ya çox sevdiyi şokoladi, ya da bahalı hədiyələrlə qarşılaşardı. Aldığı hədiyənin nə olması əsas deyildi...
Həyat nə qədər sürətlə