yaxşıdır sən dostluğu bilmirsən” deyə məni səhv çıxarıb dostunuza yaxşı biri olduğu üçün təşəkkür edin. Ümid edimki, təkcə mən bu məsələdən əziyyət çəkim, və haqsız çıxım…
Keçək romana.. Özətini verməyəcəm, birbaşa danışmaq istəyirəm. Çünki, mənim yazdıqlarımı yalnız oxumaqla kifayət edənlər deyil, sözün əsl mənasında kitabı bağladıqdan sonra olub bitənləri uzun uzun düşünən adamlar başa düşər. Romanın ən gözəl hissələri, xarakterlərin daxili aləmində, iç səsləri ilə edilən danışıqlardı. Bu danışıqlar nəticəsində xarakterləri daha yaxşı tanımaq və dəyərləndirmək olur. Ömərin qərarsızlığı, hadisələr qarşısında iradəsizliyi, çoxlu xəyallar qurması, ancaq xəyallarını həyata keçirməkçün o qədərdə səy göstərməməsi, dostlarından uzaqlaşmaq üçün çabalaması lakin, bacara bilməməsi Məcidənin dilindən müthiş bir şəkildə göstərilib.
Əvvəlcə Ömərdən başlayaq. Ömər qərarsız, zəif iradəli, çalışmaqdan çoxda xoşu gəlməyən bir gəncdi. Arvadının yanında başqa bir qızı qucağına alan, sonra da birdən-birə beş-on quruş borcunu fikirləşib bir soz deməkdən utanan, arvadını uğrunda qurban gedəcək dərəcədə sevən, adını eşidəndə nifrət edən və özünü bayılmaq dərəcəsinədək itirən bir adamla səhərisi qol-qola gəzən və həqiqəti onun üzünə deyə bilməyən, hisslərini büruzə verməməkçün zarafata əl atan və hətta hisslərini gizlədib, qəzəbini yüngülcə bir hücumla əvəz edən Ömər.. Məcidə onun üzərində müəyyən təsir yaratsa da, bu qısa müddət davam edir. Ətrafındakı, mənfi insanlardan uzaqlaşa bilmir. Əslində dostlarından uzaqlaşa bilməməsi də, biraz maddi vəziyyətiylə əlaqədardır.
Məcidəyə gələndə, Məcidə məğrur, xoş xasiyyətli gənc qızdır. Ömərə qarşı göstərdiyi səbrdə təqdir edilməlidi. Məcidə xasiyyətcə Ömərə oxşamırdı. O, hisslərini həmişə, ölçüb-biçir, həmişə iradəsini cilovlaya bilməsindən zövq alan və bundan qürur hissi duyan adam idi. Ama Məcidəylə əlaqədar tək problem, nikah üçün Ömərdən tələb etməməsi və onunla nikahsız yaşamasıdı. Məcidə ancaq məhəbbət və istək doğuran adam deyil,