, həm də ona dərindən hörmət edən, onun əlindən tutan bir adamla yaxınlıq arzusunda idi. Məcidənin bu arzusu Bədri onlara tez-tez gələn günlərdə daha da güçlənmişdi.Bədrinin ona görə nigarançılıq keçirməsi Məcidənin qəlbində xoş bir həyəcan qaldırırdı. Çünki Ömər heç vaxt arvadına görə narahat olduğunu demirdi. Çox vaxt hətta halı ilə maraqlanmazdı.
Ömər insanı istəmədiyi şeylərə məcbur edən və hər bir adamın qəlbində hər hansı şəkildə olur olsun, bir şeytanın olmasına Məcidəni də inandırmışdı. Lakin o, şeytanın mahiyyətini yaxşı dərk edə bilmirdi və bir gün onuda öz pəncəsinə alacağından qorxurdu. Ümumiyyətlə, kitabın ən mükəmməl hissələri, Bədrinin mövcud cəmiyyət haqqındakı fikirləri, Məcidənin məktubu, Və Ömərin sondakı sözləriydi. Romanın baş qəhrəmanları Məcidə və Ömər həyata qarşı baxışları müxtəlif olan, müxtəlif cür yetişdirilmiş və yaşamlarına görə fərqlənən, bir birlərinə çox da oxşamayan xarakterlərdir. Birdə “Ekşi Sözlük” də deyilənlərə görə, İsmət Şərif’in Peyami Safa, Nihad’ın Nihal Atsız, Proffessor Hikmət’in Necip Fazıl olduğu iddia edilir.
Kitabdan seçdiklərim:

Yaxşılıq başqalarına pislik etməmək deyil, Yaxşılıq ürəyində pisliyin cövhərinin olmaması deməkdir. İnsan bu pisliyi ya ürəyindən çıxarıb atmalı, yauxd da heç olmasa ürəyindən çölə çıxmağa qoymamalıdır. Amma ona toxunmayıb, öz başına buraxsan, o, bir gün baş qaldırıb meydan oxuyacaq.
İnsan da bu dərəcədə mənasız, boş bir gənclik keçirərmi? Özlərini son dərəcə ağıllı və dahi sayan yoldaşlarımın arasında müqəddəs, məğrur bir axmaqlığa arxalanıb yaşamış, məhz bununla da mühüm bir iş gördüyümü zənn etmişəm. Mənim nə məfkurəm, nə də məqsədim olub.

Yerinə düşən bir hazırcavablıq həqiqətin qabağını pərdələyir.

Sözlərim və hərəkətlərim son nəticədə əleyhimə çevriləndə bu sözləri söyləmək, bu hərəkətləri etmək istədiyimi söyləyirdim. Bütün bunlara şeytan deyir, günahımı boynuma götürməkdən qorxduğum bütün hərəkətlərimi şeytanın ayağına yazır və öz-özümə tüpürmək əvəzinə,