haqsızlığa, təsadüfün pəncəsinə keçdiyimə görə özümə bəraət qazandırır, mərhəmət, imdad istəyirdim. Əzizim, axı şeytanın burada nə günahı var?

Şeytan bizim qürurumuzun, kütlüyümüzün uydurmasıdır.. Bərk ayaqda qaçmaq üçün yol qoyur, bunu uydururuq. İçimizdə heç bir şeytan yoxdur. İçimizdə acizlik və iradəsizlik var. tənbəllik var.. İradəsizlik, Cahillik və bunların hamsından da qorxulu bir şey- həqiqətin üzünə dik baxmaq qorxusu var…

Pis cəhətlərimin qarşısını almağa, düşünüb müstəqil hərəkət etməyə alışmamışdım. Adi uşaq sərbəstliklərini insan olmaqdan daha əhəmiyyətli hesab edirdim…

İnsan bütün bu çirkinliklərdən ancaq təklikdə və güclü daxili mübarizə nəticəsində təmizlənə bilər… Ancaq tək-tənhalıqda… Heç kəsi də çirkaba bulaşdırmadan…

İnsanların bir hissəsi bilərəkdən, bir hissəsi də qeyri-şüüri, nə etdiklərindən xəbərsiz ümumi axına düşüblər. “Öz fikirlərimizi söyləyib, yazırıq”- söyləsələr də, əslində, qaragüruh və yad bir məfkurəni yaydıqlarını bilməyib, başqalarının əlində oyuncağa çevriliblər.

Ömər artıq bəsdir! Sənə acığım tutmur.. Səni tanıdığım üçün acığım tutmur… Səni Sevirəm… Həm də nə üçün sevdiyimi bilmədən sevirəm… Haraya gedəcəyəmsə, bu sevgini özümlə oraya aparacağam…

Məni sənə bağlayan bir cəhət vardı. Sən zahirən ətrafındakılara oxşasan da, daxili aləmin mənə tamamilə başqa cür görünürdü.

Ziyalıların bir hissəsi Məcidəyə heç də yaxşı təsir bağışlamırdı. Tanınmış adamlarda başqalarında görmədiyi məziyyətlər axtarır, lakin onları başqa adamlardan ayıran təkcə bir cəhət görürdü: bu adamlar bir çoxlarının riayət etdikləri nəzakət qaydalarına əməl etmir, bu qaydaları kefləri istəyən kimi pozurdular.

İsmət Şərif, Nihad, Proffessor Hikmət onların hər üçü də uşaqlıq çağlarından məhrum olduqları gücə, qüvvəyə həsrət qalıb, ürəklərinin yağını əridib bugünə düşüblər. Onlar güclü, qüvvətli adamlara həsrət-həsrət baxıb, nəhayət belə bir fikrə gəlmişdilər ki, güc qüvvə həyatda çox böyük və axtarıb tapmağa layiq bir nemətdir. Onlar