r həmişə əzilməyə və məhv olmağa məhkum olduqlarını hiss edən adamlardır. Onlar hay-küy salıb bağırır, əllərinə fürsət düşsə, hakimiyyətə sahib olsalar, bu hakimiyyətdən çox vəhşicəsinə istifadə edərlər. Lakin onların özləri həyatın əbədi qanunlarının təpiyi altında əzilib məhv olurlar…

Bir hoqqabaz ətrafdakı adamların başlarını qatmaqçün bir necə formula, bir neçə dini təşbehə, bir iki mürəkkəb ifadəyə əl atmaqla hətta bu gün məlum olan aydın fikirləri dumanlandırmağa nail ola bilər.
Həyat başdan-başa fırıldaqlardan ibarətdir.

Həyat nədir? Axı bu həyatın bir mənası olmalıdır, ya yox? Yəqin ki, insan dünyaya sadəcə yemək-içmək, birini qucağına alıb yatmaq üçün gəlmir. O daha böyük və bəşəri bir məqsəd üçün dünyaya gəlir.

Bəlkə, kainatin yaxşı bir cəhəti var, ancaq biz onu görə bilmirik? Və bu vaxt gözlərimin qabağına sən gəldin. Öz-özümə deyirdim ki, deməli, dünyada yaxşı adam da var. Bir daha sənə təşəkkür edirəm. Çünki sən öz hərəkətlərinlə məni boş, mənasız xəyallardan qurtardın.

Necə inanasan? Özümə inanmayandan sonra… 26 ildən bəri qəlbimdə yığılmış çirkinlikləri görəndən sonra başqasına inanmaq mümkündürmü?

Çox yaxşı dostdan alınan borcların nə vaxt ödəniləcəyinin məlum olmaması, hər halda, xoşagələn iş deyil.

Doğurdan da, çirkab içində boğulan insanlarıq, nə cəsarətlə təmiz qalmaqdan, öz aləmimizə çəkilməkdən dəm vururam? Özü də mən.. Mən… Dünyaya hökm etmək.. Yəni kimə? Məgər məndən əlavə başqa bir dünya da var? Hərkəsin təkcə bir dünyası var, o da öz aləmidir!

Ağıllı olmaq, ağıllı baş və bilik sahibi olmaq nəyə gərəkdir? Bu, bizi istədiyimiz xoşbəxtliyə çatdırmırsa..

Bunu etməkdə pis bir məqsədim var? Lakin necə deyim ki, pulsuzluğun buna heç bir dəxli yoxdur? Məgər hər şeyin əsası pul deyil? Bir də içimdəki bu lənətə gəlmiş şeytan!
Məcidənin məktubundan müəyyən hissələr: Ömər, mənim sevimli ərim, biz heç bir cəhətdən bir birinə oxşamayan, eyni düşüncələri və görüşləri olmayan iki müxtəlif insalarıq. Məni sevdiyini söylədin,