Şeytan bizim qürurumuzun, kütlüyümüzün uydurmasıdır.. Bərk ayaqda qaçmaq üçün yol qoyur, bunu uydururuq. İçimizdə heç bir şeytan yoxdur. İçimizdə acizlik və iradəsizlik var. tənbəllik var.. İradəsizlik, Cahillik və bunların hamsından da qorxulu bir şey- həqiqətin üzünə dik baxmaq qorxusu var…
“İçimdə toplaşan hisslərin birdənbirə partlayaraq, məni zərrələr halında dağıdacağından qorxuram” deyib Səbahəddin Əli. İçimizdəki Şeytan- belə bir sual çıxır ortaya içimizdə şeytan ola bilərmi? Bu sualı kitabı əlimə ilk alanda özümə verdim, sora qənaətə gəldimki, olar. Hər insanın içində şeytanlıq vardır dedim. Xüsusəndə iki illik tələbəlik həyatımda, ətrafdan gördüyüm və anladıqlarım nəticəsində çıxardığım nəticə bu qənaətə gəlməmə səbəb oldu. Əslində bu əsər bitəndən qəzəb doluyam. Ətrafıma “dost” deyə yığdığım insan yığınına bir göz atdım, və məktəb illərindən bəri daim mənim büdrəməyimi gözləyən və bundan xüsusi həzz alan insan yığını olduqlarını gördüm.
Dərhal elə insanların iç üzünü gördükdən ətrafından uzaqlaşdırmaq lazımdı, yoxsa sənidə o bataqlığa sürüməyə çalışırlar. Çox təəssüf edirəm ki, mən hamsını gec anlamışam. Bu mesajlar ünvana çatar deyə ümid edib, keçirəm əsas mövzuya. Əslində kitabda da dostluq mövzsusuna həssas yanaşılıb, və ətrafındakı insanların, “dost” yığının insana nə dərəcədə təsir göstərə biləcəyindən, və bunu bilə bilə yenə də o “dost”lardan uzaqlaşa bilməməkdən.
Hədsiz çox yaza bilərəm bu barədə, yazıram çünki mən uşaq yaşlarından dostlar deyə səhv adamlara inanmışam, Sizdə birdaha ətrafınızdakı insanlara baxın, düşünün bu yazdıqlarımı oxuduqca. Necə insanlardı? Daim öz mənafeyini mi güdür sənlə dostluqda? Daim uğurun zamanı səni acılayıb təsir göstərirmi? Yaxud da daim mən haqlıyam, mən doğruyam, mən səhvsizəm deyə atılıb dururmu? Ya da tam tərsi də ola bilər. Sadəcə demək istədiyim bunları düşündükdən sonra mənim kimi səhv insanlarla yaxınlıq edirsizsə dərhal uzaqlaşdırın özünüzdən, yada ki, “nə yazılıb burda mənim dostum mənə ən yaxındır,