Ağlayıb ürəyini boşaltdıqdan sonra isə səssiz xəyallarına qapılırdı. Özüdə özündən baş aça bilmirdi. Axı elə böyük bir dərdi yox idi. Nə idi onu bu qədər sıxan, üzən. Hələdə cavabını tapa bilmirdi.
Bəlkə təklik idi onu yoran, ya ətrafında gördüyü insanların saxta təbəssümləri, şəhər həyatının çətinlikləri. Bəlkədə, özünü bəyənməməsi. Aynur heç vaxt özünü bəyənmirdi. Özünü hamıdan pis hesab edir, kimsəyə gərək olmadığı düşünürdü. Necə ola bilər ki, 19 yaşında olan bir qız bu vaxta qədər kimdənsə ciddi, əsldən səni sevirəm kəliməsini eşitməsin. Düzdür, o heç vaxt ağlına belə gətirməmişdi ki, kimləsə sevgili olsun, əl-ələ tutub gəzsin, dolaşsın. Amma qəlbi sevilməyə ehtiyac duyurdu.
Düzdür, məktəb illərində, hətta tələbə olduğu 2 il ərzində ona yaxınlaşan, tanış olmaq istəyən az deyildi. Amma Aynur heç birini yaxına qoymamış, kimsəyə inanmamışdı. Sevgi dedikdə kimsəyə zərər verməyən, saf, məsum hisslər fikirləşirdi. Onuda səssiz-səmirsiz sevsinlər və bu sevgini ona sübut eləsinlər. O zaman bəlkə kiminsə sevgisinə inanardı.
Həmişədə sevgi deyəndə Emin gözünün önünə gəlirdi. 2 ay olurdu Emini görmədiyi. Bəlkədə yəqin indi sevgilisi ilə birlikdədi. O cür oğlanın olmaz ki, sevgilisi olsun. Yəqin Emin indi xoşbəxtdir. Onu kiminsə sevməsindən xəbəri belə yoxdur. Axx bir cəsarətim olsaydı...
Axşama qədər parkda oturdu, fikirləşdi. Düşündü. Heç bir nəticəyə hasil olmadı. Kor peşman evə qayıtmağa başladı. Küçələrinə çata-çatda Kənanla üzləşdi. Hər zaman olduğu kimi Kənan yenə harasa qaçırdı. Az qala toqquşacaqdılar. Kənan başını aşağı salıb qaça-qaça getdi.
Aynur: - bu boyda oğlan oldu bu hələ keçi kimi tullanmaqdan əl çəkmədi də, bunun tayları universitetə hazırlaşır, bu bütün gün küçələrdədi.
Səhər tezdən telefon zənginə yuxudan oyandı. Bu gün birinci dərs olmadığına görə ikinci dərsə gedəcəkdi. Görəsən kimdi bu vaxt zəng vuran. İlahə idi.
İlahə: - Aynuş, 1-ci gündən dərsə qayıdıram. Atam pulun bir hissəsini tapıb. Universitetlə danışmışıq. Qalanınıda dərs ili sonuna