32 yaşında gözəl bir qadın var idi və yoldaşı olduqca yaraşıqlı bir ZABIT idi. Bundan bir neçə ay əvvəl səhv bir diaqnoz nəticəsi reallaşdırılan əməliyyatla gözlərini itirmişdi gənc qadın və əsla görə bilməyəcəkdi. Əri əməliyyatdan sonra ağrılı gerçəyi öyrənincə yıxılmış və öz-özünə bir söz vermişdi. Günlər keçirdi. Qadın hər keçən gün özünü daha pis hiss edir, çox sevdiyi ərinə yük olduğunu düşünürdü. Qadinin bu içinə qapalı, pessimist halı ərini çox üzürdü Birdən ağılına yoldaşının köhnə işi geldi. Geri dönməsini isdəyəcəkdi. Ama bunu ona necə söyləyəcəyini biLmirdi, çünki artıq çox kövrək və qəmgin idi. Bütün cəsarətini yığaraq axşam Həyat yoldaşina mövzunu desin. Həyat yoLdaşi dəhşətlə gözlərini açdı: Mən bunu necə edərəm mən koram, deyə qışqırdı. Əri ona dəstək olacağını, hər səhər özünün işə buraxacağını və axşamları da iş çıxışında götürəcəyini və ona çox güvəndiyini söylədi. Çünki yoldaşını tanıyırdı və bunu bacara biləcəyini bilirdi. Qadın böyük bir ümidsizliklə qəbul etdi çünki yoldaşını çox sevirdi və onu qırmaq istəmirdi. Hər səhər yoldaşını işə apararır və axşamları da götürürdü fədakar ər. Günlər belə irəlilədi, arvadı əvvəlkindən bir az daha Yaxşi idi. Fəqət əri daha çoxunu istəyirdi, özünə söz vermişdi sonuna qədər gedəcəkdi. Axşam arvadına: Artıq işə özün gedib gəlməlisən, dedi. Qadın Təəccüblənmişdi. Bunu əsla edə bilməyəcəyini söylədi. Əri israr edincə onu yenə qıra bilmədi və bütün cəsarətini topladı. Bunu özü də istəyirdi amma o qədər etibarı yox idi. Səhərlər qadın artıq avtobus dayanacağına özü gedir, avtobusuna minir və avtobusdan enərək işinə gedə bilirdi. Günlər-günləri qovdu, heç bir problem yoxdu. Yenə bir gün avtobusa minərkən, şofer: Sizi qısqanıram, xanım dedi. Qadın özünə deyilib deyilmədiyini anlaya bilmədən, niyə deyə soruşdu. Şürücü : Çünki hər səhər sizin arxanızdan bir ZABIT avtobusa minir və bütün yol boyunca sevgi ilə sizə baxır, avtobusdan endikdən sonra yaşıl işıqda yolun qarşısına keçmənizi gözləyir siz binaya girdikdən