Başı əlindəki kağızlara qarışdığından qabağına baxmır, buna görə biriylə toqquşdu. Qabağına baxmadığına görə günah onda idi. Başını qaldırdıqda gözlərinə inanmadı.
EMİN. Yerində donub qaldı. Heç vaxt Eminə bu qədər yaxın olmamışdı. Emin gülümsünürdü. Bəlkədə onun gülməyinə səbəb Aynur üzündəki həyəcan qarışıq utancaqlıq, çaşqınlıq hissinin verdiyi mimikalar idi. Emin gülməyinə davam edərək: - Allah bağışlasın, eybi yox - deyib keçib getdi.
Aynur çaşıb qalmışdı. Emindən üzr istəməmişdi axı. Demək Emin onun utancaqlığını duymuş, ona sataşmışdı, Aynur kəkələyə-kəkələyə, səsi güclə çıxaraq - Bağışlayın - deyə bildi. Emin eşitdi deyəsən. Çevrilib baxdı və gülərək çıxıb getdi.
Aynur hələdə özünə gəlməmişdi. Özünü toplayıb dərs otağına getdi. Birinci dəfə idi Eminə bu qədər yaxın olmuş, onunla danışmışdı. Bütün gün bunun təsiri altında oldu. Gah öz-özünə gülümsündü, gah da donub qaldığına görə, Eminin gülməyinə səbəb olduğuna görə özünü qınadı. Bütün bunlara baxmayaraq yenə xoşbəxt idi. Çünki Emini görmüşdü. Artıq Emindən xoşlanmaq dərəcəsi deyəsən sevgiylə əvəz olunmağa başlamışdı. Platonik məhəbbət bu imiş. Kimsə sənin nələr yaşadığından xəbəri olmur, sən isə ona qarşı qarşısını ala bilmədiyin hissləri yaşayırsan. Onun bir baxışıyla özünü dünyanın xoşbəxti hesab edirsən. Öz-özünə ürəyində onunla söhbət edir, 1001 xəyal qurursan. Onu gördükdə ürəyindən anlaşılmaz hisslər meydana çıxır, ürək ritmləri sürətlənir, sanki köksünə sığmır qəlbin. Bütün bunları bilirdi Aynur. Elə ona görədə əmin idi artıq Emini sevdiyinə.
Evə qayıdırdı, yenə küçədə güclü futbol başlamışdı. Kənanın səhərki geyimindən əsər-əlamət qalmamış. Ronaldo-sun geyinmişdi. Aynur evə çatıb, yeməyini yemədən küçə futbolunu izləməyə başladı. Kənan həqiqətən çox gözəl oynayırdı. - Yəqin futbolçu olacaq, ona görədə dərsə getmir - deye fikirləşdi Aynur. Kənan bir dəfə belə olsun Aynur tərəfə baxmırdı. Digər uşaqlar isə özlərini, oyunları Aynura nümayiş etdirmək üçün dəridən-qabıqdan çıxırdılar. Bütün bunlar