Aynura çox gülməli gəlirdi. Uşaqların özlərini göstərməsi, onun bəyənməsinə çalışmaları olduqca əyləncəli idi.
Artıq axşam olmuşdu. Aynur dərslərini hazırlayıb, yatağına uzandı. Yenə Eminli xəyallar başlamışdı. Elə bu vaxt telefon səsləndi.
Aynur: AlO
Telefonun digər ucunda həzin mahnı səslənirdi. Kim isə Rafet El Romanın məhəbbət mahnılarından birini qoymuşdu.
Aynur bir az qulaq asıb dəstəyi yerinə qoydu.
Günlər bir-birini sürətlə əvəz edirdi. İlahə təhsil haqqını verdiyinə görə kəsir imtahanlarını verib dərsə qayıtmışdı. Amma əvvəlki İlahə deyildi. Sanki ağlı havada idi. Dərsə elə də maraq göstərmir, bütün gün sevgilisi ilə smsləşir, dərsdən sonrada gəzməyə gedirdi. Artıq Aynur ona heçnə demirdi. Bilirdi ki, dediklərinin onsuzda bir mənası yoxdur. İlahə öz bildiyindən heç vaxt əl çəkməyəcək.
Hətta 2 gün öncə İlahə ilə mübahisəsi düşmüşdü. 2 gün əvvəl dərs çıxışında İlahə ilə gedərkən bir oğlan İlahəyə yaxınlaşıb, onunla danışmaq istədiyini bildirir. İlahə nə qədər yox desədə oğlan əl çəkmir. Axırda İlahə razılaşır. Onlar Aynurdan bir az aralanıb söhbət edirlər. Aynurda kənarda durub İlahəni gözləyir. 10 dəqiqə sonra İlahə gəlir. Gülürdü.
Aynur - Nə olub o kim idi?
İlahe: Bizim rayondan oğlan. Məktəb vaxtından məni sevir. Amma mən onu istəmirəm. Əsgər gedəcək 3-4 günə. Gəlib mənlə görüşməyə. Məndə son qərarımı dedim ki, məni unutsun. Gedib öz tayını tapsın. Oda ağlayırdı. Ona görə gülürəm. O boyda oğlan qabağımda durub ağlayır.
Aynur: İlahə sənin qəlbin niyə belə daşdı. Görünür ki, o səni çox sevirmiş. Niyə qəlbini qırırsanki.
İlahə: Boş ver onun qəlbindən mənə nə.
O gündən bəri Aynur İlahənin sevgi duyğusunun olmasından şübhə edirdi. Bu qız hər şeyi öz maraqlarına görə ölçürdü. Kimsənin qəlbi, duyğuları önəmli deyildi. İlahəni əsldən sevən, ona görə göz yaşı tökən oğlana yazığı gəlirdi.
Qrupdakı digər qızlar İlahəyə elədə üz vermirdilər. Bu heç İlahənin vecinə deyildi.
Qrup nümayəndəsi Günay dekanlığa çağrıldı. 10 dəqiqə sonra gəlib bildirdi ki,