yox idi.
Evdəki qızlarla həyat eynən davam edirdi.
Kənan yenə futbol oynayırdı.
Yenə hər axşam eyni vaxtda telefon səslənir, Rafetin həzin mahnısı otağa yayılırdı. Qızlar artıq buna adət etmişdilər. Zəng vuranın kim olmasıyla bağlı heç birinin bir fikri yox idi. Çünki heç birinin sevgilisi yox idi.
Ramazan ayı olduğuna görə Aynur oruc tutmağa başlamışdı. Qızlarıda oruc tutmağa sövq etsədə bir gün oruc tutmuş, iftara qədər güclə dayana bilmişdilər. Aynur iftar vaxtı azan səsini eşitmək üçün həmişə pəncərədə gözləyirdi. Bu zamanlarda Kənanda pəncərədən baxar, azan səsi eşidilən kimi çəkilərdi. Demək Kənan da Allahın əmrindən qaçmır, orucunu tuturdu. Bu Kənanı Aynurun gözündə yüksəldirdi.
Artıq dərs ili bitmək üzrə idi. Yenə imtahanların ağırlığı başlamışdı. Qızlar bəzən olurdu ki, evdə yemək bişirməyə vaxt tapmırdılar. Bu vaxt kolbasa, yumurta, pendir çörəklə günü yola verirdilər.
İlahə yenə təhsil haqqı probleminə görə imtahana buraxılmırdı. Bu onun heç vecinə deyildi. Hələdə özüyçün geyinib gəzməyində idi.
Aynur Emin haqda düşünməməyə çalışırdı. Artıq demək olar ki, çoxdan bəri Emini görmürdü. Hətta eşitmişdi ki, sevgilisi var. Buna görə özünə söz vermişdi ki, onu qəlbindən atacaq.
İmtahanları müvəffəqiyyətlə verib rayona qayıtmışdılar. Hər şey normal idi. Hərdən İlahə ilə danışır, hal-əhval tuturdu. İlahə rayona qayıtmamış, qohumlarının bir şirkətindən işə düzəlmişdi. Söz arası yeni sevgilisi haqqında deməyi də unutmamışdı Aynura.
Aynur isə daha sevgi haqqında düşünmür, düşünsə belə heç vaxt qarşılıqlı sevgisi olacağına