keçirdim, Bir
ayağımı da onda itirdim... Düzü,çox
üzüldüm,pərişan oldum, İndi
neyləyəcəm,xeyala daldım. Onu o halıyla sevə
bilməzdim... Qız: Təəssüf, mən səni belə bilməzdim, Necə də vicdansız adam imişsən,
Gör kimi sevmişəm,istəmişəm Mən... Oğlan:
Nə...? Yoxsa sən... Qız: Bəli, mən həmin qızam.
İllərdir atılmış, tənha, yalqızam. Oğlan: Ola
bilmez axı... Bəs səsin... Qız: Aha... Nədir,
tanımadın...? Deyim, bil daha, məni pis günümdə tərk etdiyin üçün, Aylarla qəm çəkdim,ağladım
hər gün, Hönkür-hönkür elə ağladım,axır, İndi
nə halım var,nə səsim çıxır. Ağlamaq batırdı
səsimi mənim, Öz sevgim özümə oldusa
qənim, Daha yox inamım heç bir insana, Günah
olmasaydı,qıyardım cana... Oğlan: Elə şey eləmə, bağışla məni... Qız: O uca Allaha tapşırdım səni...
Oğlan: Axı sən yeriyə bilmirdin... Qız: Utan,
Danışma,yatmısan qəflətdə,oyan. Söhbət
açılıbsa,deyim hər şeyi, Mənim yaşadığım acı
taleyi, Bir həyat dərsi tək qəbul edərsən...
Bundan sonra doğru yolla gedərsən, Danışım qoy, bəlkə ibrət götürdün... Sən o vaxt qəzada
çox qan itirdin, Dözmədim,sənin o halını
gördüm, Sənə öz qanımı könüllü verdim. Amma
ki sənə çox qan lazım idi, Sən ölərkən mənə
can lazım idi...? Nə qədər
gərəkdir,verirəm,dedim, Səni yenə sağlam görmək istədim... Həkimlər o qədər qan aldı
məndən, Az qaldı ki, canım çıxsın bədəndən.
Verdiyim qan sənin köməyin oldu, Mənimsə o
gündən bədənim soldu. Qanazlığı məni yatağa
saldı, Amma yenə fikrim yanında qaldı. Axır,bir
ayağım tutuldu tamam, Daha belə edə bilməzdi davam. Məcburən kəsdilər bir ayağımı, Sənsə
eşitmədin heç sorağımı. Baxma şikəstliklə
ömrüm əridi, Sənin sağ qalmağın təsəllim idi.
Elə bilirdim ki,atmazsan məni, Tanımamışam heç
zərrəcə səni... Oğlan: Nə deyəcəyimi
bilmirəm... Qız: Heç nə, danışma,söyləmə bir dənə kəlmə. Bu son zəngim idi... Oğlan: başa
düş məni, Mən belə fədakar bilməzdim səni.
Qız: Sus...! Yaxşı dinlə bu son sözlərimi,
vicdansız qəlbindən sil izlərimi...! Məni məhv
elədin,eybi yox, ancaq, daha bir