idi.
O biri tərəfdəki qonşu həyətdəkilərinə nisbətən imkanlı idilər. Həyətdə 3 evləri vardı. Kirayə vermişdilər. Ailələrindən hər kəs öz kefini yaşayırdı (Vaqifgilin ailəsi). Oğlu özbaşına evlənmiş, evə birini gətirmişdi. Qoca nənələri vardı. Ona baxmırdılar. Qoca qadının adı Sudabə idi. Nigarın sayəsində Sudabə nənə də tələbə evinə ayaq açmışdı. Boş vaxtlarında (demək olar ki, bütün gün) qızların evində olurdu.
O biri tərəfdı türk ilə evli olan bir gəlin yaşayırdı. Gəlin ruhi xəstə idi. İldə bir dəfə psixi tutmaları olurdu. Əri onu bir otağa bağlayır, tutmaları keçəndən sonra buraxırdı. Yoxsa hər kəsə xəsarət yetirə bilirdi. O gəlinin balaca qızıda demek olar ki, Nigar gələndən sonra qızların evində böyüməyə başlamışdı.
Və sair, və ilaxır. Bütün qonşular Nigarın xəbər dairəsində idi. Kiçik bir şeyi qaçırmır. Onlar haqqında məlumatı öyrənirdi.
Hətta Nigar əhatə dairəsini genişləndirmiş Kənangilin həyətinə qədər gedib çıxmışdı.
Kənangil haqqında məlumatı bu idi ki, Kənangil 3 qardaş, 1 bacıdırlar. Qardaşların adı Kənan, Sənan, Samir, bacılarının adı isə Leyladır. Hamısı üzbəüz həyətdəki evlərin birində qalırlar.
Tələbəliyin maraqlı, acılı-şirinli günləri arxada qalırdı. Nigar yaşca ən balacaları olduğuna görə onun başına oyun açır, qızı gündə bir zarafatla qorxuzurdular. Hətta bir gün Nigar hamamda olarkən, Samirə ilə Aynur üz-gözlərini qırmızı boyayla rəngləyib yerdə uzanırlar. Nigar hamamdan çıxıb bu vəziyyəti görəndə, qızların öldüyünü zənn edib, adətən şok keçirir. Onun qışqırtısına Validə xala belə gəlir. Nigarı güclə sakitləşdirirlər. Düzdür, 1-2 gün Nigar onları danışdırmır. Amma sonda barışmaqdan başqa əlacı qalmır.
Mart ayı gəlmişdi. Axır çərşənbə idi. Dərslər bitmədiyinə görə qızlar hələ də rayona gedə bilməmişdilər. 1-2 günə rayona gedəcəklərinə görə evə bazarlıq etməmiş, evdə olan ərzaqlarlarla idarə etmişdilər. Küçədə vurçatdasın var idi. Musiqi sədaları, deyib-gülən məhlə sakinlərinin şən səsləri bir-birinə qarışmışdı. Tonqallar alovlanır,