Bir yaşlı qadın olduqca dininə, Allaha bağlı
bir adam idi. Hər səhər qapısının ağzına
çıxar və uca səslə: “Allahım, bizə verdiyin
hər şey üçün sənə şükürlər olsun!” – deyə
dua edərdi. Hər dəfə də yan qonşusunun
səsi eşidilər, qonşusu səsi çıxdıqca: “Allah
yoxdur, Allah yoxdur!” – deyə fəryad
qoparardı.Yaşlı qadın bundan nə qədər
incisə də, sözündən dönməzdi. Ertəsi gün
yenə qapısının ağzına çıxar, dua edər, sonra
evinə qayıdardı. Qonşusu da inad olsun
deyə var gücü ilə, “Allah yoxdur, Allah
yoxdur!” – deyib təsəlli tapmağa çalışardı.
Bir axşam qonşusu yaşlı qadına “tələ
qurmağı” qərara aldı. Dükana gedib meyvə,
tərəvəz, çörək aldı. Doldurduğu torbaları
yaşlı qadının qapısının ağzına qoydu. Ertəsi
gün yaşlı qadın qapını açıb torbaları gördü.
Əvvəlcə təəccübləndi, sonra əllərini Allaha
açıb sevinclə, “Sənə şükürlər olsun,
Allahım. Göndərdiyin bu nemətlər üçün
sənə şükürlər olsun!” – deyə dua etdi. Bu
vaxt ağacın arxasından ona tamaşa edən
qonşusu səsləndi: “Allah yoxdur, qadın,
Allah yoxdur! O gördüyün şeyləri də sənə
mən aldım!”. Yaşlı qadın heç halını pozmadı
və bu ibrətli sözləri dedi: “Uca Allahım!
Sənə nə qədər şükür etsəm, yenə azdır.
Həm bu nemətləri mənə göndərmisən,
həm də xərcini şeytana ödətmisən”..