tanımamısdım. Okan deyilen o lovġanın da tanımamaĝı normal idi. "Eee, daha ne isteyisen ki?" "Bilmirem." deye mızıldandı ve o anda gözlerinden bir damla yaş axdı. Bu qadınları heqiqeten anlamaq çetin idi. Seni xoşbext ede bilecek bir adam varken ne deye daha şansını zorlayardın ki? Çox mu çetin idi sene deyer veren adamın yanında olmaq, onu sevmek, niye illa ki imkansızı isteyirdiler ki? Deniz de bu xetaya düşmüsdű. En basında. Bele olsaydı bu an çox daha ferqli yerde ola bilerdiler. Bu an daha yaxşı bir halda olardılar. O pis anların heç birini yaşamamış olmaqı ne qeder çox isterdi. Deniz'e qarsı qelbini cömertce açmısdı beli, amma kecmiş içinde hemise köhne bir yara olaraq qalacaqdı. Sadece bu an üstü qabuĝ baĝlamışdı. Bu qabuĝları Deniz öz elleri ile baĝladmısdı ve bir gün o qabuĝ baĝlayan yaranı açarsa bir daha evvelki kimi ola bilmeyeceyini bilmeli idi. -- Bütün günü axşamı da Ehmed gelecek deye sebr ederek keçirmisdim. Lakin ondan aldıĝım bir mesaj ile axşam vacib ve tecilli bir iclası olduĝunu ve gec geleceyini öyrenmişdim. Zeng etmek yerine mesaj atmaĝına hirslensem de heç ne etmedim.
İgidə yeməyini yedirtmişəm bir şeylərlə məşğul olmaq adına. Daha sonra oturub onunla bir neçə dənə cizgi film izlədim. Sayını bilmirəm, çünki heç birinə diqqətimi vermədim, ağlımın harada olduğu aşkar elə.
Əsl problem İgidi götürdükdən sonra başlamışdı. Onunda yatması ilə iri bir səssizlik qalmışdı mənə və mən bu səssizliyi heç amma heç sevməmişəm. Vaxt keçirəcək bir şey tapmaq adına yataq otağına gedəndə çantamı açıb dərhal gündəliyi əlimə almışdım. Son səhifələrinə gəldiyim gündəliyi qurtarmalıydım və daha sonra nə etmək lazımdır, qərar verməliydim. Özümü yatağa qoyaraq kürəyimin arxasında balışımı qoydum və əlimdə ki gündəliyi açaraq qaldığım yerdən oxumağa davam etdim.
15 Oktyabr 2009
Şükr edirdim. İgidin olmuş olmasına hər saniyə şükür edirdim ki, o da olmasa bu dörd divar arasında başı yeməmək mümkün deyildi. Onun xırdaca əlləri və üzü mənə göstərdiyi sevgi