b mənzilə girərək lifti açdım. Mərtəbə düyməsini basmışdım ki Dəniz də liftin içinə girdi. Liftin hər tərəfi şüşə olduğu üçün istər-istəməz onu görürdüm. Hazırda ən son görmək istədiyim adam olmasına baxmayaraq. Üzü ağappaq olmuşdu və özü də titrəyirdi fərq edirdim. Ona sarılmaq nəfəssiz qalana qədər o gözəl şekerimsi dodaqlarını əsir etmək istəyirdim, amma içimdə ki qəzəb bunları etməyimə mane olurdu. Çox böyük bir xəyal qırıqlığına uğramışdım. Bütün yaşadıqlarımızı bildikdən sonra, məni bir az tanıyandan sonra hələ də mənə necə yalan danışdığını anlamırdım.
Liftin dayanması ilə fikirlərimi bir kənara qoyub sürətli bir şəkildə çıxaraq qapını açdım və Dənizi gözləmədən içəri girdim. Ev qaranlıq idi. Gözlərim istemsizce saata kaydığında gecə yarısı olduğunu fərq etdim. Dənizi yenə yox sayaraq İgid otağına girdim. Mənim canım oğlum əmin-amanlıq içində yatırdı. Yatağının yanında qoyduğu boşluğa oturaraq onun o gözəl sarıya doğru saçlarını sığalladım. Daha kiçik yaşlarda böyük bir ağrı yaşayırdı. Anasız olmaq həqiqətən də çətin olsa lazımdı. Bu hissi bilmirdim. Mənə hazırda qəzəbli olsa da, Salmanın mənim üzümdən öldüyünə inansa da mənim bir anam vardı. O günü xatırlayanda hələ də gözlərim dolurdu. Bir kişi üçün ağlamaq asan deyildi. Həyatımda iki dəfə ağlamışam. Biri Dənizin məni sevmədiyini öyrəndiyim zaman Selma ilə evlənməyə qərar verəndə digər isə Selma kaybettiğimdeydi. O gün həqiqətən bərbad bir gündü. Bəli, mən özümü cinayətkar kimi görməsəm də onun başını qarışdıran, sağlam düşünməsini əngəlləyən, onu bədbəxt edən məndim. Bəlkə də mənim üzümdən öldü. Bəlkə də mənim verdiyim fikirlərdən ötrü fikirli istifadə etmişdi o araba və lənətlənmiş bir təşkilə dəymişdi. Xəbər gələndə necə oraya çatdığımı belə bilmirdim. Mənim gözəl xanımım qanlar içində uzanmışdı. Yanına gedəndə səhiyyə dəstələri başında idi və o da son dəfə mənə baxmışdı. Son dəfə mənə baxıb "Qızımın günahı yoxdur, onu sev xahiş edirəm, - demişdi və o an o gözəl gözlərini yummuşdu. Sağlamlıq